Πολιτικοί τσαρλατανισμοί

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος για το "ΕΘΝΟΣ"


Κανένας δεν αρνείται ότι ο μεγάλος νικητής της περασμένης Κυριακής ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Και κανένας δεν αμφισβητεί ότι είναι αδιανόητο να υπάρξει κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τη συμμετοχή του. Μόνο που τα δύο αυτά δεδομένα δεν είναι ικανά να ακυρώσουν ορισμένα άλλα, εξίσου σοβαρά ή ενδεχομένως και σοβαρότερα. Οπως, για παράδειγμα, ότι δεν είναι μερικές χιλιάδες ψήφοι και ο εκλογικός νόμος που εμποδίζουν τον Αλ. Τσίπρα να διεκδικήσει τη δεδηλωμένη, όπως ο ίδιος διατείνεται. Για την ακρίβεια είναι το 32% του εκλογικού σώματος ή δύο εκατομμύρια ψήφοι περίπου.

Κατανοώ απόλυτα την κατάσταση ψυχικής ευφορίας στην οποία βρίσκεται ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τα πανηγύρια τελείωσαν και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα ούτε μικροκομματικά παιχνίδια δικαιολογεί, ούτε αβάσιμες μεγαλοστομίες επιτρέπει. Γι' αυτό και ο αναμφισβήτητος νικητής των εκλογών οφείλει να είναι τουλάχιστον σοβαρός και υπεύθυνος στα όσα λέει και κάνει διαχειριζόμενος τη διερευνητική εντολή. Κι αν μπορεί, και κάπως σεμνός. Το καλάμι είναι κακός σύμβουλος. Ιδιαίτερα όταν τον εξωθεί στην αθλιότητα να αξιώνει δηλώσεις μετανοίας από τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Δεν έγινε ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως κακώς φαντάζεται ο Τσίπρας, επικυρίαρχος της πολιτικής ζωής. Είναι ένα κόμμα που σημείωσε μεν εντυπωσιακή άνοδο, αλλά το 18% είναι με οποιοδήποτε εκλογικό σύστημα 18%, παραμένει, με επιλογή του, ένα κόμμα χωρίς πολιτικές συμμαχίες και είναι προφανέστατη η αδυναμία του να διαχειριστεί τα πλεονεκτήματα που του απέφερε το εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής. Γι' αυτό και είναι σαφής η προσπάθειά του να ακυρώσει τα όποια περιθώρια προσέγγισης θα ήταν δυνατό να υπάρξουν. Με τη ΝΔ το κατάφερε ήδη, με το ΠΑΣΟΚ θα το καταφέρει πιθανότατα σήμερα.

Είναι προφανές ότι ο Τσίπρας μετέχει στη διαδικασία των διερευνητικών εντολών έχοντας κατά νου τις εκλογές στις οποίες μάλλον οδηγούμαστε. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίος ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τη διερευνητική εντολή. Προεκλογικό αγώνα κάνει περιφέροντας τη διερευνητική εντολή σε συναντήσεις με συνδικαλιστικές και άλλες ηγεσίες και διακηρύσσοντας αστειότητες για «κυβέρνηση με προοδευτικές αριστερές και οικολογικές δυνάμεις εντός και εκτός της Βουλής». Απαράδεκτες κακοποιήσεις ρητών συνταγματικών ρυθμίσεων.

Πηγή : ethnos.gr

Το δίλημμα των εκλογών

Αρθρογραφία "ΕΘΝΟΣ"

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής είναι η κρισιμότερη της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και είναι αναμφισβήτητο ότι από την έκβασή της θα κριθεί το μέλλον του τόπου για τις επόμενες δεκαετίες. Εκείνο που μένει ν' αποδειχθεί είναι αν το εκλογικό σώμα συνειδητοποιεί τα διακυβεύματα αυτά και αν θ' ανταποκριθεί στις ευθύνες που αυτονόητα του δημιουργούν.

Δεν αρκεί να διακηρύσσει η πλειονότητα της κοινής γνώμης την προσήλωσή της στο ευρώ και στο ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας. Τέτοιου είδους διαβεβαιώσεις έχουν αξία μόνο στην περίπτωση που συνοδεύονται και από την ανάλογη εκλογική συμπεριφορά. Και τέτοια συμπεριφορά οφείλει να επιδείξει την Κυριακή το εκλογικό σώμα. Διαφορετικά οι διαβεβαιώσεις αυτοακυρώνονται και το μόνο που κάνουν είναι ν' αποδεικνύουν την ανικανότητα των ψηφοφόρων να στηρίξουν τις ίδιες τις επιλογές τους.

Κι όμως μίλησε

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος για το "ΕΘΝΟΣ"

 Δεν ξέρω αν περιμένατε κάτι περισσότερο, αν και όταν ο Κ. Καραμανλής θ' αποφάσιζε να σπάσει επιτέλους τη σιωπή του. Με βάση τα όσα έχουν αποκαλυφθεί μετά την εκδίωξή του από την εξουσία, συμπεριφέρθηκε όπως ακριβώς είχε μάθει να συμπεριφέρεται και ως πρωθυπουργός: αποφεύγοντας ν' αναλάβει τις ευθύνες του.

Θυμάμαι την τελευταία τηλεοπτική αντιπαράθεσή του ως πρωθυπουργός με τον Γ. Παπανδρέου. Τον είχε ρωτήσει ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αν επιμένει ότι τα στοιχεία που δίνει η κυβέρνηση για το έλλειμμα είναι αληθινά. Και χωρίς να κοκκινίσει είχε απαντήσει πως «ναι». Ηταν το κερασάκι στην τούρτα της αναξιοπιστίας ενός πολιτικού που επανειλημμένα τον είχαν ειδοποιήσει από τις Βρυξέλλες ότι η ελληνική οικονομία κατέρρεε, αλλά εκείνος δεν έκανε το παραμικρό για ν' αποτρέψει το κακό που ερχόταν.

Μόνο στο τέλος, όταν πια επιχείρησε να υποδυθεί τον υπεύθυνο πολιτικό, εξήγγειλε για μετά τις εκλογές διάφορες οικονομικές «ασπιρίνες», όπως πάγωμα μισθών, αυξήσεις φορολογίας μισθών και τσιγάρων και άλλα συναφή. Αλλά και τότε οι άνθρωποί του εξακολουθούσαν να φορτώνουν το Δημόσιο με αργόσχολους.

Χθες, λοιπόν, μίλησε. Και φυσικά -όπως άλλωστε και ο διάδοχός του- δεν είχε την πολιτική γενναιότητα να πει ένα «συγνώμη» για τα δεινά που προκάλεσε στον τόπο. Οπως και τότε, έτσι και τώρα υποδύθηκε τον αποστασιοποιημένο από γεγονότα, καταστάσεις και ευθύνες. Και το έκανε απευθυνόμενος σ' έναν λαό που δεινοπαθεί εξαιτίας προβλημάτων για τα οποία αυτός και οι συνεργάτες του φέρουν τεράστιες ευθύνες.

Μπορεί να διαφωνήσουμε στον καταμερισμό των ευθυνών. Αν είναι οι δικές του περισσότερες ή του Γ. Παπανδρέου. Αλλά δεν νομίζω να υπάρχει σοβαρός πολίτης αυτής της χώρας που να μη θεωρεί ότι ο Κ. Καραμανλής έχει πολλές και μεγάλες ευθύνες για τη σημερινή κατάντια του τόπου και τα δεινά του λαού της. Αλλά για όλα αυτά δεν βρήκε να πει λέξη. Σαν να μην έγιναν, σαν να μην υπήρξαν, σαν να μην τον αφορούν.
Και μόνο ότι μέσα σ' αυτήν τη θύελλα της κρίσης ο Κ. Καραμανλής θεώρησε πως ο μοναδικός λόγος για τον οποίο άξιζε να μιλήσει ήταν για να στηρίξει το κόμμα του και τον διάδοχό του, δείχνει τον άνθρωπο και την ποιότητά του.

Πηγή : ethnos.gr

Μυωπία και κώφωση από την τρόικα

Γράφει ο Θνάσης Λυρτσογιάννης για το "ΕΘΝΌΣ"

Είναι τρελοί αυτοί οι... τροϊκανοί θα έλεγε ο Οβελίξ αν υπήρχε επεισόδιο για τη σημερινή Ελλάδα. Και θα είχε απόλυτο δίκιο. Την ώρα που ο Σόρος, ο νομπελίστας Στίγκλιτς (και πολλοί άλλοι) καταδικάζουν τη λιτότητα υποστηρίζοντας πως το χρέος μπορεί να μειωθεί μόνο με ανάπτυξη, αυτοί επιμένουν (χθεσινές δηλώσεις στελεχών του ΔΝΤ) στη μείωση μισθών με το επιχείρημα ότι έτσι θα αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα και θα επέλθει ανάκαμψη.

Η μηχανιστική και απλουστευτική εξίσωση «χαμηλοί μισθοί ίσον ανταγωνιστικότητα και μείωση της ανεργίας» είναι τουλάχιστον μυωπική, για να μην πούμε ανόητη, και προπαντός δεν είναι μοντελάκι για όλες τις χώρες. Αν ίσχυε, η Βουλγαρία θα έπρεπε να είναι πρότυπο ανταγωνιστικότητας και η Ισπανία να έχει μηδενική ανεργία στους νέους. Δυστυχώς για την τρόικα, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά και όπως μας έλεγε χθες πολύ γνωστός Ελληνας καθηγητής πανεπιστημίου, όχι αντιμνημονιακός, οι τροϊκανοί φαίνεται πως δεν έχουν αντιληφθεί σε βάθος τη δομή και τη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας. Με την ακρίβεια πρέπει να ασχοληθούν και όχι τους μισθούς.
Αλλά και οι Ελληνες πολιτικοί οφείλουν να αντιληφθούν πως υπάρχουν λύσεις αξιόπιστες made in Greece. Αναφερόμαστε στο σχέδιο του ΙΟΒΕ που παρουσίασε πριν από λίγο καιρό ο γενικός διευθυντής κ. Γιάννης Στουρνάρας. Υπάρχει επίσης η πρόταση που είχε γίνει πέρυσι τον Μάιο για μείωση του χρέους μέσω της αγοράς ακινήτων του Δημοσίου με ελληνικά ομόλογα. Μάλιστα μπορεί να εφαρμοστεί και τώρα.
Ακούει κανείς ή κουφάθηκαν όλοι; Πάντως, για την κώφωση της τρόικας δεν έχουμε καμία αμφιβολία.

Πηγή : ethnos.gr

Τρόικα: Μισθοί Βουλγαρίας!

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ για το "ΕΘΝΟΣ"


Μισθοί Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Σκοπίων, Κροατίας, Αλβανίας. Πάει και τελείωσε! Η απόφαση της τρόικας είναι τελεσίδικη. Τέτοιους μισθούς θέλει και για τους Ελληνες. Μας το λένε και μας το επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία οι εκπρόσωποί της. Στο Ευρωκοινοβούλιο, σε συνεντεύξεις, σε διαλέξεις - οπουδήποτε εμφανίζονται. Η Ελλάδα ανήκει στα Βαλκάνια και θα ξαναγίνει τόσο εξαθλιωμένη όσο οι υπόλοιπες βαλκανικές χώρες - η ετυμηγορία τους είναι αμετάκλητη. Δεν υπάρχει απολύτως καμία λανθασμένη συνταγή, όπως ισχυρίζονται πολλοί στη χώρα μας. Λάθος έχουν καταλάβει όσοι το λένε αυτό, ποιος είναι ο στόχος της ΕΕ μέσω τρόικας. Δεν είναι η μείωση του δημόσιου χρέους. Είναι αποκλειστικά και μόνο η μείωση των μισθών, των συντάξεων, των εισοδημάτων των Ελλήνων! Και ο στόχος αυτός προωθείται με απόλυτη επιτυχία!

Αυτοσκοπός η λιτότητα. Δεν πρόκειται για κάποια ανεπιθύμητη παρενέργεια του «εξυγιαντικού προγράμματος». Oχι, καθόλου. Η αέναη λιτότητα είναι το μέσον που πετυχαίνει τον στόχο της «εσωτερικής υποτίμησης» - το πώς θα φτωχύνουν τους Ελληνες δηλαδή.

Νέα μείωση μισθών των Ελλήνων ζήτησαν δημοσίως οι εκπρόσωποι της τρόικας.
Το διακήρυξαν απερίφραστα την Τρίτη ενώπιον των επιτροπών Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων της Ευρωβουλής. «Περαιτέρω σημαντική εσωτερική υποτίμηση και μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας» -δηλαδή απελευθέρωση απολύσεων χωρίς αποζημίωση, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και κατάλυση όλων των εργασιακών σχέσεων- απαίτησε π.χ. ο Γερμανός Γιέργκ Ασμουσεν, εκπρόσωπος της ΕΚΤ στην τρόικα. «Ελλειψη πολιτικής ενότητας» στην υποστήριξη αυτών των στόχων στην Ελλάδα, διαπίστωσε επικριτικά ο επίτροπος Ολι Ρεν. Θύμωσε δηλαδή που δεν συμφωνούμε να φτωχύνουμε!

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πάντως έφεραν την Τετάρτη στη Βουλή τη δημιουργία του ειδικού λογαριασμού που απαιτούσε η ΕΕ για να δώσει το νέο δάνειο. Ο λογαριασμός αυτός «χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο για την άμεση εξυπηρέτηση ειδικού δημόσιου σκοπού και ειδικότερα για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους και δεν διενεργείται καμία άλλη πληρωμή για οποιονδήποτε άλλο σκοπό», όπως τονίζεται επί λέξει στο κείμενο της τροπολογίας που κατατέθηκε και θα γίνει νόμος του κράτους μεθαύριο. Πρώτα τα λεφτά στους δανειστές και έπειτα οι μισθοί ή οι συντάξεις του Δημοσίου!

Υπάρχουν και χειρότερα. Οπως το ότι αποδεικνύεται ψευδέστατη η υπόσχεση της κυβέρνησης ότι δήθεν θα αποζημίωνε τους δυστυχείς ιδιώτες κατόχους ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, οι οποίοι έχασαν τα λεφτά τους με το εφιαλτικό «κούρεμα» που υπέστησαν. «Δεν υπάρχει δυνατότητα αποζημίωσης στο ορατό μέλλον» δήλωσε στα «Νέα» ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος.

Στο... «αόρατο μέλλον (!)» παραπέμπονται δηλαδή οι ελπίδες τους. Πάει, τους τα έφαγαν τα λεφτά! Μόνο τρελός θα ξαναγοράσει ελληνικά ομόλογα...
Εφιαλτική έκπληξη περίμενε και τους πρυτάνεις των ΑΕΙ, τους προέδρους των ΤΕΙ και τους διοικητές των δημόσιων νοσοκομείων. Αυτοί διατηρούν τις καταθέσεις για τα λειτουργικά έξοδα και τα αποθεματικά των ιδρυμάτων τους στην Τράπεζα της Ελλάδος υποχρεωτικά.
Ετσι ορίζει ο νόμος. Επαθαν σοκ όμως όταν πήγαν να κάνουν αναλήψεις για να πληρώσουν μισθούς και τρέχοντα έξοδα.
Διαπίστωσαν ότι η κυβέρνηση τους είχε λεηλατήσει κατά μέσο όρο το... 70% των καταθέσεών τους!!! Χωρίς να τους ρωτήσει, η Τράπεζα της Ελλάδος τους είχε μετατρέψει τα λεφτά σε ομόλογα και στη συνέχεια τα «κούρεψε» και τους έφαγε τις καταθέσεις!

Θρήνος και οδυρμός. Περίπου 11.000 ιδιώτες είχαν ομόλογα συνολικής αξίας 4,3 δισ. ευρώ και τα κλαίνε. Τα ασφαλιστικά ταμεία έχασαν με το PSI πάνω από 12 δισεκατομμύρια, ενδέχεται στην πράξη να αποδειχθούν πολύ μεγαλύτερες οι απώλειές τους. Τα πανεπιστήμια έχασαν 90 εκατομμύρια από τα 120 που είχαν. Τα ΤΕΙ είχαν 150 εκατ. ευρώ και τους πήρε η κυβέρνηση τα 100, με ακραία περίπτωση το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης που είχε 8.200.000 ευρώ καταθέσεις και η κυβέρνηση του άφησε μόνο... 180.000 - του «κούρεψε» δηλαδή τις καταθέσεις κατά... 98%!!!

Ζήτω που σωθήκαμε ή ζήτω που... καήκαμε;

*Το άρθρο γράφτηκε στις 31/3/12


Πηγή : ethnos.gr

Μύθοι και πραγματικότητα

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"


Οτι βρισκόμαστε σε συνθήκες ελεγχόμενης χρεοκοπίας είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Οι ευθύνες για το πώς φθάσαμε εδώ είναι το ένα θέμα. Το άλλο είναι η ικανότητα ή όχι του πολιτικού συστήματος να τη διαχειριστεί με όρους στοιχειώδους κοινωνικής συνοχής. Γιατί χωρίς αυτό το στοιχείο, όχι μόνο κανένα οικονομικό σχέδιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί και να φέρει κάποια θετικά αποτελέσματα, αλλά επιπλέον τίθεται σε κίνδυνο και η δημοκρατία, ως πολίτευμα που προϋποθέτει ορισμένες κοινωνικές ισορροπίες. Υπ' αυτήν την έννοια, παρότι αυξάνεται ραγδαία η ανεργία (πάνω από ένα εκατομμύριο), ο βασικός μισθός πήγε σε επίπεδα Πορτογαλίας (586 ευρώ) και επιδεινώθηκαν από κάθε άποψη οι όροι εργασίας (εργάζονται χωρίς να πληρώνονται 400.000, μετατροπή πλήρους απασχόλησης σε μερική, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ.), εντούτοις οι εταίροι - δανειστές μας επιμένουν σε μεγαλύτερες μειώσεις μισθών, περαιτέρω απορρύθμιση των «ανοχύρωτων» από τις συλλογικές συμβάσεις εργασιακών σχέσεων κ.ο.κ.

Μας «σπρώχνουν» με διάφορα εκβιαστικά διλήμματα σε έναν καταστροφικό και επικίνδυνο δρόμο, χωρίς επιστροφή. Η «εσωτερική υποτίμηση» αν υπερβεί ένα «σημείο» (και οδηγούμεθα στην υπέρβασή του) όχι μόνο δεν λειτουργεί «θεραπευτικά», αλλά οδηγεί την οικονομία σε «κώμα», με παράλληλες κοινωνικές καταστροφές.

Επιπλέον, χωρίς να έχουν προηγηθεί σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές και η οικονομία να έχει αρχίσει να παίρνει εξωστρεφή χαρακτηριστικά, ακόμα και το όφελος μιας λογικής «εσωτερικής υποτίμησης» εξανεμίζεται...
Δυστυχώς το κυρίαρχο πολιτικό μας σύστημα (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) δεν μπόρεσε να διαχειριστεί επιτυχώς την κρίση. Λειτούργησαν χωρίς αξιόπιστο και ως εκ τούτου διαπραγματεύσιμο εθνικό σχέδιο και με το «κόμπλεξ» ενός «επαρχιωτισμού» έναντι των Γερμανών, που μέσω της Ελλάδας οργανώνουν ένα πανευρωπαϊκό σχέδιο ηγεμονίας τους.

Μετατράπηκαν σε «μεγάφωνα» των επιχειρημάτων τους, χωρίς να μπορέσουν να αρθρώσουν τα σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά επιχειρήματα της δικής μας πλευράς. Σιγά σιγά, πολλοί «μύθοι» της περιόδου της «ελληνικής ζαλάδας» αρχίζουν να ξεδιαλύνονται. Λόγου χάρη, προχθές ο επικεφαλής του προσωρινού μηχανισμού διάσωσης (EFSF), ο Κλάους Ρέγκλινγκ, δήλωσε ότι «οι επιχειρήσεις διάσωσης της Ελλάδας δεν έχουν στοιχίσει στον Γερμανό φορολογούμενο μέχρι στιγμής ούτε ένα ευρώ, αντίθετα η Γερμανία έχει ωφεληθεί από την κρίση και λόγω εισροής κεφαλαίων και λόγω πληρωμής 15 δισ. ευρώ λιγότερα σε τόκους»! Ενώ η κ. Μέρκελ, αφού πρώτα με το «μαχαίρι της εξόδου από το ευρώ στον λαιμό» μάς έβαλε και υπογράψαμε τα «πάντα όλα» απνευστί, χωρίς κανένα περιθώριο λογικής διαπραγμάτευσης δήλωσε κατηγορηματικά προχθές στο BBC ότι «το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν καταστροφή και τεράστιο πολιτικό λάθος»! Τα συμπεράσματα δικά σας...

Πηγή : ethnos.gr

Φίμωτρο στους λεβέντες της τρόικας

Άρθρο του Θανάση Λυρτσογιάννη για το "ΕΘΝΟΣ"


Μπορεί με την επιτυχία του PSI να μπήκε οριστικό τέλος στα τρομοσενάρια της άτακτης χρεοκοπίας, όμως, τα δύσκολα για τη χώρα μας είναι εδώ και μάλιστα έχουν πάρει απειλητικές διαστάσεις προκαλώντας φόβο και ανασφάλεια στους πολίτες.
Γι' αυτό η κυβέρνηση και τα κόμματα έχουν καθήκον να εξασφαλίσουν και να εμπεδώσουν κλίμα ασφάλειας, παρά την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση. Να δημιουργήσουν τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις ώστε να απαλλαγούν από τον φόβο που παραλύει κάθε δημιουργική σκέψη και δραστηριότητα.

Προς τούτο το πρώτο και καλύτερο που επιτακτικά απαιτείται να κάνουν είναι να βάλουν φίμωτρο στην τρόικα και προπαντός στους τρεις επικεφαλής λεβέντες, οι οποίοι νομίζουν πως είναι και συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αδιαμφισβήτητοι του τόπου.

Το δεύτερο καθήκον είναι να εμφυσήσουν την πεποίθηση πως κυβέρνηση και κόμματα με στιβαρό τρόπο θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και ότι μπήκαν οι βάσεις για σταδιακή έξοδο από την κρίση. Η αναστήλωση του ηθικού των πολιτών είναι μοναδική αναγκαία και ικανή συνθήκη που μπορεί να σύρει την οικονομία έξω από το τέλμα της ύφεσης.

Ο φοβισμένος πολίτης, ο τρομοκρατημένος καταναλωτής και επενδυτής είναι η μεγαλύτερη παγίδα για την ανάκαμψη. Λοιπόν τέρμα στα λόγια, τέρμα στις δηλώσεις και τις τοποθετήσεις που καλλιεργούν φόβο. Δόσεις συγκρατημένης αισιοδοξίας και ελπίδας καλείται να προσφέρει η κυβέρνηση στους πολίτες.

Και θα το πετύχει αν υπουργοί και άλλοι αρμόδιοι ξεχάσουν κατά την προεκλογική περίοδο τα μικρόφωνα και το προφίλ, ανασκουμπωθούν, δουλέψουν και παράξουν έργο. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος και οι λύσεις δεν μπορούν να περιμένουν.

Πηγή : ethnos.gr

Φόβοι και πραγματικότητα

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ" 


Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, εν όψει εκλογών, μοιάζει με τον «τερματοφύλακα πριν από το... πέναλτι». Ομως, το «πέναλτι» το 'χει σφυρίξει ο διαιτητής και θα «χτυπηθεί»! Σ' αυτές τις συνθήκες, το χειρότερο είναι η απώλεια της ψυχραιμίας τόσο του «τερματοφύλακα» όσο και της «ομάδας». Ιδίως όταν το «παιχνίδι» είναι ακόμα στην αρχή. Πολύ περισσότερο, η πρόκληση «κλίματος έντασης» με τον «αντίπαλο» ή η διάθεση αμφισβήτησης ή αλλοίωσης με... «κόλπα» του αποτελέσματος, εκ των προτέρων ή και μετά το «πέναλτι». Ολα αυτά, όπως καταλάβατε, συνιστούν πρόλογο σ' ένα «κλίμα φόβου» που αρχίζει επιπόλαια να καλλιεργείται (αδιεξόδου, ταραχών κ.λπ.) πριν από τις εκλογές, με προφανή στόχο τον επηρεασμό των ψηφοφόρων και του εκλογικού αποτελέσματος.

Παλιά και σίγουρη μέθοδος. Δεν ξέρω όμως πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι στις ημέρες μας και πόσο ενδεχομένως επικίνδυνο είναι να φέρει τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα... Κακό, επίσης, είναι να μεταδίδεται αυτό το κλίμα «πολιτικής ανασφάλειας» και στο εξωτερικό. Μοιάζει με παραλλαγή του «Τιτανικού»... Αντίθετα, πρέπει να καλλιεργηθεί ένα κλίμα ψυχραιμίας, σοβαρής συζήτησης των αντίθετων απόψεων, χωρίς περιττές «πολιτικές πολώσεις» και συστηματική προσπάθεια αποφυγής και περιορισμού των «χουλιγκάνικων συμπεριφορών». Αυτές, περισσότερο απ' όλους, πλήττουν τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, ακόμα και ιδίως όταν γίνονται στο όνομά της! Υπ' αυτή την έννοια, είναι θετικότατο το γεγονός ότι οι διαδικασίες εκλογής του νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ (παρά τις προβλέψεις και τους αντίθετους φόβους...) διεξήχθη σε γενικές γραμμές ομαλά και χωρίς παρατράγουδα.

Επίσης θετικό για το πολιτικό σύστημα είναι ότι υπήρξε μια αξιοπρεπής συμμετοχή μελών (με το παλαιό ΠΑΣΟΚ), με κριτήριο βέβαια την «κρίση ταυτότητας» και πολιτικής που το διαπερνά. Μακάρι το «συγνώμη» του κ. Βενιζέλου να λάβει συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο και να μη μείνει μια «κουβέντα» συναισθηματικού χαρακτήρα. Και μακάρι επίσης το ΠΑΣΟΚ να «ξαναανταμώσει» με τον «χαμένο» κεντροαριστερό χαρακτήρα του, χωρίς βέβαια τα πελατειακά ελαττώματά του. Σήμερα δεν είναι σαφώς η «κοίτη της κεντροαριστεράς», θα ήταν όμως εξαιρετικά θετικό αν μπορούσε στο μέλλον, ως μία συνιστώσα, να ξαναβρεθεί σ' αυτήν την «κοίτη». Σε κάθε περίπτωση -παρά τις φοβίες που εκφράζονται-, η μέσω των εκλογών αποτύπωση των νέων κοινωνικών και πολιτικών ισορροπιών θα λειτουργήσει «εξυγιαντικά» για το πολιτικό σύστημα. Και οι «νέοι συσχετισμοί» θα παίξουν θετικό ρόλο στην καλύτερη κατανόηση του ελληνικού προβλήματος και από τους δανειστές-εταίρους μας. Προϋπόθεση βέβαια η ψυχραιμία και η σοβαρότητα απ' όλες τις πλευρές, που σημαίνει ισχυρά «αντίβαρα» και «διορθώσεις» για να καταστεί, κατ' αρχήν, «βιώσιμη» η ελληνική κοινωνία...

Πηγή : ethnos.gr

Η επόμενη... δαιμονολογία!

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"


Προτού καν οριστεί η ημερομηνία των εκλογών και χωρίς τα... εκλογικά αποτελέσματα, άρχισαν οι συζητήσεις και οι «ζυμώσεις» για την κυβέρνηση της... επόμενης ημέρας! Πολλοί σπεύδουν και βάζουν το «κάρο» μπροστά απ' τ' άλογα». Δεν πρόκειται, φυσικά, για «αθώες» πολιτικά συζητήσεις. Λόγου χάρη, ο προεξοφλούμενος κίνδυνος ακυβερνησίας που -αν προσέξει κανείς και τα πρώιμα δημοσκοπικά αποτελέσματα- δεν είναι σοβαρός, «ποντάρει» στη διευκόλυνση της μεγαλύτερης δυνατής συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Οσο για τη μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, απορρίπτεται για διαφορετικούς λόγους και από τις δύο ηγεσίες, έστω κι αν έχει πολλούς υποστηρικτές στο εσωτερικό και των δύο κομμάτων. Στη ΝΔ γιατί υπονομεύει τον εκλογικό στόχο της «αυτοδυναμίας», στο ΠΑΣΟΚ γιατί δυσκολεύει τη συσπείρωσή του. Παρ' όλα αυτά, υπάρχει μια ανυπέρβλητη αλήθεια. Το οικονομικό πρόγραμμα της επόμενης τριετίας είναι δεδομένο και ψηφισμένο και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΝΔ και οι ηγεσίες τους έχουν δεσμευτεί στους εταίρους - δανειστές μας πλήρη τήρηση και εφαρμογή.

Αυτό είναι το δεδομένο. Από κει και πέρα η μορφή της συνεργασίας θα εξαρτηθεί από τις λεπτομέρειες του εκλογικού αποτελέσματος. Τα «παιχνίδια» με την ακυβερνησία μπορεί να λειτουργούν «ψηφοθηρικά» για τα δύο κυρίαρχα κόμματα της μεταπολίτευσης, ευρύτερα όμως βλάπτουν τη χώρα. Εκτός αυτού, οι προφανώς ανεφάρμοστες και εκτός πραγματικότητας στρατηγικές, όπως λ.χ. η στρατηγική της ΝΔ για «αυτοδυναμία» με «επιθέσεις κατά της Αριστεράς», αυτοϋπονομεύουν την ίδια, καθώς στερούνται ρεαλισμού. Κάτι που ο κόσμος το αντιλαμβάνεται πλήρως.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκφράζοντας προσωπική άποψη, ιεράρχησε ως πρώτη επιλογή την κυβερνητική συνεργασία της ευρύτερης κεντροδεξιάς παράταξης, συμπεριλαμβάνοντας τη ΝΔ, τον ΛΑΟΣ, τη Δημοκρατική Συμμαχία και το κόμμα του κ. Καμμένου, εάν βέβαια όλα τα σχήματα αυτά μπουν στη Βουλή και δίνουν κυβέρνηση.Αυτό, όμως, είναι κάτι άλλο... Να κάτι που επίσης οφείλει η ΝΔ να διευκρινίσει. Προτιμά, λ.χ., μια συνεργασία με τον ΛΑΟΣ και τον κ. Καμμένο από μία συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, παρότι έχουν δεσμευτεί εκατέρωθεν στην εφαρμογή του τριετούς προγράμματος;
Οφείλει βέβαια και το ΠΑΣΟΚ, μετά την εκλογή της νέας ηγεσίας του, να διευκρινίσει τι θέλει σε σχέση με την κυβέρνηση της επόμενης ημέρας. Ορθά σχολίασε ο κ. Βενιζέλος ότι αυτό θα το πει ο λαός με την ψήφο του, αλλά πέραν αυτής υπάρχει και η προεκλογική θέση κάθε κόμματος. Ψυχραιμία χρειάζεται και στοχασμός. Οχι μικροκομματισμός... και καλλιέργεια φοβίας προκαταβολικά!

Πηγή : ethnos.gr

Επιτέλους μια μεταρρύθμιση

Άρθρο του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου για το 'ΕΘΝΟΣ"


Επανειλημμένα έχω υποστηρίξει ότι η μοναδική σοβαρή μεταρρύθμιση που έγινε μεταπολιτευτικά είναι τα ΚΕΠ που δημιούργησε ο Μπένος για τον περιορισμό της γραφειοκρατίας. Ωστόσο, εδώ και μερικές μέρες βιώνουμε και μία άλλη, η οποία μάλιστα δεν προβλέπεται από τα Μνημόνια της τρόικας, ούτε και προωθείται από την κυβέρνηση. Εννοώ το «Κίνημα της Πατάτας». Γιατί δεν είναι υπερβολή πως η παρέα που το ξεκίνησε από την Κατερίνη, δρομολόγησε διαδικασίες και πρωτοβουλίες που οδηγούν στην επίλυση ενός προβλήματος, το οποίο όλες οι κυβερνήσεις, οι αρμόδιοι υπουργοί αλλά και το συνεταιριστικό κίνημα της μεταπολίτευσης αποδείχθηκαν ανίκανοι ν' αντιμετωπίσουν.

Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που έγινε προσπάθεια να «επικοινωνήσουν» οι παραγωγοί με τους καταναλωτές χωρίς την παρέμβαση των μεσαζόντων, αλλά αυτήν τη φορά το εγχείρημα διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις να επιτύχει και να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας αγοράς που θα εξασφαλίζει σημαντικά μεγαλύτερες τιμές στους παραγωγούς και εξίσου σημαντικά χαμηλότερες στους καταναλωτές. Και η βασικότερη από τις προϋποθέσεις αυτές, ο καταλύτης σ' όλη αυτή την ιστορία, είναι το Διαδίκτυο.

Λογικό δεν είναι; Οταν μια ιδέα που ξεκινά από κάπου στον κόσμο καταφέρνει να κινητοποιήσει μέσω του Διαδικτύου εκατομμύρια πολίτες ανά την υφήλιο, δεν είναι φυσιολογικό να έχει αναλογικά το ίδιο αποτέλεσμα μια πρωτοβουλία που επιτρέπει σε παραγωγούς και καταναλωτές ν' απαλλαχθούν από την αισχροκέρδεια των μεσαζόντων; Συχνά η λύση στο πιο δύσκολο πρόβλημα είναι τόσο απλή όσο και το αβγό του Κολόμβου.
Πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η κρίση θ' αποδεικνυόταν η αφορμή, αν όχι και η ευκαιρία, να λυθούν προβλήματα δεκαετιών. Η πράξη τούς δικαιώνει. Ιδιαίτερα όταν αποδεικνύεται ότι σ' αυτό τον τόπο υπάρχουν άνθρωποι που πασχίζουν να βρουν -και βρίσκουν- εποικοδομητικές διεξόδους στα προβλήματα όχι μόνο τα δικά τους, αλλά του τόπου γενικότερα.

Τέτοιους ανθρώπους και τέτοια κινήματα χρειαζόμαστε αν θέλουμε όχι μόνο να βγούμε από τα σημερινά μας αδιέξοδα αλλά και να οργανωθούμε μ' έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, που θα έχει ως κύρια προτεραιότητα το συμφέρον των πολλών και όχι των λίγων, αλλά και τη δυνατότητα της χώρας να σταθεί και να προκόψει κοιτάζοντας προς το μέλλον κι αφήνοντας οριστικά πίσω πρακτικές και λογικές που τις πληρώνουμε πανάκριβα.

Πηγή : ethnos.gr

Το πολιτικό σύστημα έθρεψε τη φοροδιαφυγή

Άρθρο του Θανάση Λυρτσογιάννη για το  "ΕΘΝΟΣ"


«Η φοροδιαφυγή είναι σήμερα στην Ελλάδα η πιο μαζική και η περισσότερο ανεκτή εκδήλωση αντικοινωνικής συμπεριφοράς και παράβασης νόμων, καθώς και η πλέον έκδηλη απόδειξη της κακής λειτουργίας και ανεπάρκειας της δημόσιας διοίκησης.
Από καθαρά μακροοικονομική και δημοσιονομική σκοπιά η φοροδιαφυγή ''ευθύνεται'' σχεδόν για το ήμισυ του ελλείμματος του δημόσιου τομέα, καθώς και για τις επακόλουθες μακροοικονομικές ανισορροπίες. Ο σημαντικός περιορισμός της φοροδιαφυγής (και της εισφοροδιαφυγής των ασφαλιστικών οργανισμών) θα ήταν αρκετός για να μηδενιστεί το πρωτογενές έλλειμμα του δημόσιου τομέα και να μειωθεί βαθμιαία ο λόγος του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ».

Πέρασαν 19 χρόνια από τότε που γράφτηκαν οι παραπάνω γραμμές στην πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη με τίτλο «Φορολογικό καθεστώς, παραοικονομία και φοροδιαφυγή στην Ελλάδα» του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών.

Και δυστυχώς σήμερα παραμένει περισσότερο επίκαιρη. Γιατί παρότι στα 19 χρόνια το χρέος ήταν στα ύψη, τα ελλείμματα το μόνιμο πρόβλημα, οι «μαύρες τρύπες» των Ταμείων από τις μεγαλύτερες απειλές για την οικονομία και τους ασφαλισμένους, τίποτα δεν έγινε.
Οι κυβερνήσεις που πέρασαν απέφυγαν να ασχοληθούν σοβαρά και σε βάθος με το ζήτημα. Κι ας είναι η μεγαλύτερη απειλή, κι ας αποτελεί τη μόνη αποτελεσματική παρέμβαση μαζί με τον περιορισμό της σπατάλης του Δημοσίου, για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Και τώρα έρχονται 160 Γερμανοί εφοριακοί για να βάλουν τάξη. Εκεί μας κατάντησε το πολιτικό σύστημα, που για δεκαετίες άφησε τους φοροφυγάδες να αλωνίζουν και φόρτωνε τα βάρη στα συνήθη φορολογικά υποζύγια.

Πηγή : ethnos.gr

Χρειάζονται «αντίδοτα»

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"

Τα οικονομικά μεγέθη, κυρίως εκ των υστέρων, είναι ο πιο αμείλικτος απολογισμός κάθε «σχεδίου σωτηρίας». Το χρέος μας το 2009 ήταν 126% του ΑΕΠ. Το 2011 έφτασε το... 164% του ΑΕΠ. Και τώρα με το «κούρεμα» των 100 δισ., το δάνειο των 130 δισ. και τα σκληρότατα μέτρα της νέας συμφωνίας, ο στόχος είναι το... 2020 (αν επιτευχθεί) να... ξαναπάει το χρέος στο... 120% του ΑΕΠ! Δηλαδή εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε το... 2009, και ήταν η αιτία λόγω αδυναμίας δανεισμού, να προσφύγουμε στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ΕΕ...

Ολα αυτά μάλλον δεν συνιστούν έναν επιτυχή απολογισμό ενός «σχεδίου σωτηρίας». Μειώσαμε επίσης σε χρόνο-ρεκόρ το πρωτογενές έλλειμμα κατά 20 δισ. χωρίς εξάρτηση των «μέτρων» και των συνεπειών τους από ένα ανεκτό επίπεδο ύφεσης, με συνέπεια μία ανεξέλεγκτη ύφεση, κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας και εκτίναξη της ανεργίας στα ύψη (ένα εκατομμύριο άνεργοι). Φοβούμαι ότι, παρά το «κούρεμα» των 100 δισ. και τα 130 δισ. για την εξυπηρέτηση του χρέους και τη στήριξη των τραπεζών, το τίμημα που καλείται να «πληρώσει» η πραγματική οικονομία (και η κοινωνία) με την εξαιρετικά μεγάλη αφαίρεση πόρων (εσωτερική υποτίμηση, υπερφορολόγηση κ.λπ.) και την έλλειψη δανείων στην αγορά, θα γίνει «ασήκωτο». Τα οφέλη από το «κούρεμα» και το «δάνειο» είναι πολύ πιθανόν να αναιρεθούν. Και τα θηριώδη πλεονάσματα που απαιτεί το σχέδιο για την επιτυχία του να αποδειχθούν «όνειρα θερινής νυκτός»...

Μακάρι να επιβεβαιωθεί ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος, που στην ομιλία του στο Eurogroup εκτίμησε ότι το «πρόγραμμα» θα βοηθήσει στην αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας και η νέα δανειακή σύμβαση καθώς και η υλοποίηση του PSI, θα ενισχύσουν την εμπιστοσύνη και θα μειώσουν τις αβεβαιότητες για την προοπτική της οικονομίας. Ο Μάριο Μόντι, ο Ιταλός πρωθυπουργός, ανακοίνωσε ότι οκτώ ηγέτες χωρών της ΕΕ συνυπέγραψαν κοινή επιστολή, η οποία απευθύνεται στον Ρομπάι και στον Μπαρόζο, για ένα ισχυρό αναπτυξιακό ευρωπαϊκό πακέτο, ως αντίδοτο στην κρίση. Το λένε κι άλλοι... Χωρίς συγκεκριμένο αναπτυξιακό πρόγραμμα, ιδίως για τις ευρωπαϊκές χώρες του Νότου που δοκιμάζονται, χωρίς εύλογη πιστωτική ροή και ρευστότητα στην αγορά, το «σχέδιο για τη σωτηρία της Ελλάδας» δεν θα «μακροημερεύσει», γιατί δεν θα το αντέξει κανείς. Ούτε η ελληνική κοινωνία, ούτε το πολιτικό μας σύστημα, ούτε οι δανειστές εταίροι μας...

Πηγή : ethnos.gr

Εκλογές που... δεν τις θέλει κανείς!

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ για το "ΕΘΝΟΣ"


Θύελλα ξεσηκώθηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή προχθές, μετά τους όντως προκλητικούς υπαινιγμούς του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι δεν επιθυμεί τη διενέργεια εκλογών στην... Ελλάδα (!) και ότι προτιμά όχι μόνο την παραμονή στην πρωθυπουργία του Λουκά Παπαδήμου, αλλά και την εκκαθάριση της κυβέρνησής του από τους πολιτικούς και τη μετεξέλιξή της σε κυβέρνηση αμιγώς τεχνοκρατών κατά το πρότυπο της κυβέρνησης του Μάριο Μόντι στην Ιταλία.

Δικαίως ξέσπασαν αντιδράσεις και διαμαρτυρίες για την πολιτική θρασύτητα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος αισθάνεται και πραγματικά είναι επικυρίαρχος όχι μόνο της χώρας μας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης. Οφείλουμε, όμως, να είμαστε ειλικρινείς και με τους εαυτούς μας. Βεβαίως και η στάση του Σόιμπλε είναι καταδικαστέα.
Αν όμως δεν γίνουν εκλογές τον Απρίλιο, θα φταίει αποκλειστικά και μόνο ο Σόιμπλε ή μήπως η γερμανική απαίτηση μη διενέργειας πρόωρων βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα συναντά ευρύτατη συναίνεση στους κόλπους και του ελληνικού πολιτικού προσωπικού; Ας το εξετάσουμε πιο αναλυτικά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόνο τα κόμματα της Αριστεράς επιθυμούν σφοδρότατα και ειλικρινέστατα την άμεση διεξαγωγή εκλογών, αφού είναι απολύτως βέβαιο αυτή τη στιγμή ότι θα πάρουν το υψηλότερο ποσοστό της ιστορίας τους. Θα ήταν παρανοϊκό να μη θέλουν εκλογές. Δεν μπορούν όμως να τις εκβιάσουν κατά κανένα τρόπο.
Εκλογές επιθυμεί πλέον και η πλειοψηφία του λαού. Ούτε ο λαός, όμως, μπορεί να προκαλέσει εκλογές.

Πριν πάμε στα κόμματα, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ουσιαστικά κανένας εν ενεργεία βουλευτής -μνημονιακός, αντιμνημονιακός ή διεγραμμένος- δεν επιθυμεί προσφυγή στις κάλπες. Η σημερινή Βουλή θα σαρωθεί κυριολεκτικά. Ισως οι μισοί και παραπάνω βουλευτές της δεν πρόκειται να επανεκλεγούν, αφού μόνο από το ΠΑΣΟΚ τουλάχιστον 120 βουλευτές θα χάσουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο την έδρα τους!
Το ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης των βουλευτών τούς υπαγορεύει, λοιπόν, να εύχονται μέσα τους να μη διαλυθεί αυτή η Βουλή μέχρι να συμπληρωθεί η... τετραετία, ει δυνατόν! Θα παίρνουν για ενάμιση και πλέον χρόνο τον παχυλό μισθό τους και στο μεταξύ όλο και κάτι μπορεί να συμβεί, ελπίζουν, που να οδηγήσει σε αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και στην πολιτική τους διάσωση.

Οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ έχουν ήδη ζητήσει εγγράφως να διατηρηθεί η κυβέρνηση Παπαδήμου μέχρι το τέλος της τετραετίας, ελπίζοντας ότι ίσως μπορέσουν να ανατάξουν στο μεσοδιάστημα τα υπό διαλυτική κατάρρευση κόμματά τους.
Με τη ΝΔ τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Δημοσίως ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται να απαιτεί αποφασιστικά εκλογές. Δεν γνωρίζουμε αν τις θέλει πραγματικά, αλλά είναι βέβαιο από πολιτική σκοπιά πως μετά την πλήρη μεταστροφή του, την αλλαγή κατεύθυνσης κατά 180 μοίρες και την προσχώρησή του στο μνημονιακό στρατόπεδο, δεν έχει καμιά άλλη επιλογή από το να προσπαθεί να συγκρατήσει τους ψηφοφόρους της ΝΔ τάζοντάς τους σύντομη κατάκτηση της εξουσίας και νομή των αγαθών που αυτή προσφέρει.

Γνωρίζει όμως άριστα ο πρόεδρος της ΝΔ ότι εκλογές τώρα, αμέσως μετά την «πολιτική κωλοτούμπα» που έκανε, δεν συμφέρουν καθόλου το κόμμα του, το οποίο άρχισε ήδη να πέφτει στις δημοσκοπήσεις. Αντικειμενικά τον συμφέρει να πάνε πιο αργά οι εκλογές, ώστε στους δεξιούς ψηφοφόρους να καταλαγιάσει κάπως η οργή και να κυριαρχήσει το αίσθημα της προσδοκίας λεηλασίας των δημόσιων ταμείων.
Αν μάλιστα συγκροτηθεί αντιμνημονιακό κόμμα από τους διαγραφέντες βουλευτές της ΝΔ, κάτι για το οποίο ήδη συντελούνται διερευνητικές διεργασίες στις οποίες συμμετέχουν και αξιόλογες προσωπικότητες, ο Αντ. Σαμαράς δεν θα μπορεί να αισθάνεται καθόλου καλά με την ιδέα διενέργειας εκλογών.

Βερολίνο
Δεν αρκούν πλέον οι δύο υπογραφές
Ανησυχούν οι Γερμανοί. Τώρα άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι οι υπογραφές των Αντ. Σαμαρά και Γ. Παπανδρέου στις δηλώσεις νομιμοφροσύνης προς το νέο Μνημόνιο δεν έχουν τόσο μεγάλη πολιτική βαρύτητα όσο φαντάζονταν, καθώς δεν μπορεί να αποκλειστεί πλέον το ενδεχόμενο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να μην έχουν καν αθροιστικά κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν μάλιστα όντως σχηματιστούν δύο αντιμνημονιακά κόμματα στους αντίστοιχους χώρους, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα έχουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί 151 βουλευτές, παρά τους 50 βουλευτές του μπόνους στη ΝΔ. Γι' αυτό και η σκέψη τους να μη δώσουν το δάνειο πριν από τις εκλογές ή να ματαιώσουν τις πρόωρες εκλογές δεν είναι μπλόφα. Ταλαντεύονται τι να κάνουν.

Πηγή : ethnos.gr

Ιδρυση αντιμνημονιακών κομμάτων

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ για το ¨ΕΘΝΟΣ"

Αρχισαν διεργασίες. Οι αφόρητες πιέσεις των Γερμανών οδηγούν στην αποδυνάμωση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ


Η καρατόμηση 43 συν 9 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για χάρη του νέου Μνημονίου δεν στάθηκε ικανή να κορέσει τη δίψα για «πολιτικό αίμα» Ελλήνων του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ούτε οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης και υποταγής του Αντώνη Σαμαρά και του Γιώργου Παπανδρέου αποδείχθηκαν επαρκείς για να ικανοποιήσουν τη σαδιστική επιθυμία του Σόιμπλε να ταπεινώσει σε βαθμό πλήρους εξευτελισμού τους Ελληνες πολιτικούς ηγέτες που στηρίζουν το νέο Μνημόνιο. Το Βερολίνο συμπεριφέρεται σαν σε σκουλήκια στους εδώ πολιτικούς συμμάχους του. Το γεγονός ότι μέχρι στιγμής οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αποδείχθηκαν ανίκανοι να διαπραγματευθούν και να κερδίσουν κάτι, αύξησε την αλαζονεία των Γερμανών. Δεν τους εξευμένισε. Τους οδήγησε να επιβάλλουν διαρκώς επαχθέστερους όρους, βέβαιοι όντες εκ των προτέρων ότι οι όροι αυτοί θα γίνουν αποδεκτοί. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε δεν αισθάνονται ότι είναι εταίροι, σύμμαχοι ή φίλοι της Ελλάδας. Αισθάνονται ότι είναι νικητές που υπαγορεύουν όρους στους ηττημένους Ελληνες. Οι Γερμανοί, άλλωστε, λατρεύουν τη δύναμη και την επίδειξη ισχύος.
Ας μην υποκρινόμαστε, όμως, ότι αυτό μας εκπλήσσει. Ούτε αυτή η περιφρονητική συμπεριφορά προς αδύναμες χώρες είναι αποκλειστικά γερμανική. Κάθε άλλο. Αυτός είναι ο κανόνας στις διεθνείς σχέσεις. Δεν μας εντυπωσιάζει καθόλου αυτό.
Αυτό που δεν συνειδητοποιεί, όμως, επαρκώς το Βερολίνο είναι πως οι ασφυκτικές πιέσεις που ασκεί στους Ελληνες υποτελείς του βρίσκονται κοντά, ίσως πολύ κοντά στο σημείο θραύσης των πολιτικών συμμάχων των Γερμανών στην Ελλάδα.

Σε ό,τι αφορά στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, το κορυφαίο και καθοριστικό σημείο σήμερα, μέσα σε αυτό το πνεύμα κοινωνικής αναταραχής και καθολικής αντίθεσης του ελληνικού λαού προς το νέο Μνημόνιο, είναι το αν οι δεκάδες διαγραφέντες βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα σχηματίσουν αντιμνημονιακά κόμματα στον κεντροδεξιό και τον κεντροαριστερό χώρο.
Είτε μας αρέσει είτε όχι, η αντίθεση μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί διαπερνά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Η διαγραφή των αντιμνημονιακών βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αφήνει αντικειμενικά πολιτικά ακάλυπτους τους ψηφοφόρους της ΝΔ και τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που είναι κατά του νέου Μνημονίου και οι οποίοι βεβαίως είναι η συντριπτική πλειοψηφία και στα δύο κυβερνητικά κόμματα.

Για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση δηλαδή υπάρχει ένα αβυσσαλέο πολιτικό κενό εκπροσώπησης μεγάλης μερίδας του ελληνικού πληθυσμού! Αν, λοιπόν, οι διαγραφέντες βουλευτές, μαζί φυσικά με άλλα στελέχη, συγκροτήσουν δύο διακριτούς κομματικούς αντιμνημονιακούς πόλους, έναν που να κινείται στον χώρο της ΝΔ και έναν στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, καθαρά αντιμνημονιακούς όμως, υπάρχει ήδη έτοιμο το πολιτικό υπόστρωμα της κοινωνίας για να τους υποδεχθεί.

Αν όντως συσπειρώσουν όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις των αντίστοιχων χώρων και δεν αποτελέσουν κάποιες παρέες πολιτευτών, η είσοδός τους στη Βουλή (ενδεχομένως και με εντυπωσιακά ποσοστά για νεοπαγή κόμματα σε περίπτωση που επιλέξουν και κατάλληλους ηγέτες) είναι εκ των προτέρων διασφαλισμένη - ακριβώς επειδή καλύπτουν εξόφθαλμο πολιτικό κενό.

Σε μια τέτοια περίπτωση καθίσταται σχεδόν αδύνατο για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που θα απομείνουν να συγκεντρώσουν από κοινού 100 έδρες και πάνω ώστε με τις 50 έδρες μπόνους της ΝΔ να αποκτήσουν κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Οι απίθανοι συνδυασμοί που θα επιχειρηθούν σε μια τέτοια περίπτωση για να προκύψει κυβερνητική πλειοψηφία, θα υπερβούν κατά πολύ τους χειρότερους εφιάλτες των Γερμανών πολιτικών, ενώ η επανάληψη των εκλογών μπορεί να βγάλει ακόμη χειρότερα για τα μνημονιακά κόμματα αποτελέσματα, καθώς θα έχει πια αποτυπωθεί και στις κάλπες και όχι μόνο στις δημοσκοπήσεις η πρωτοφανής αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Αν υπάρξουν φυσικά τέτοια αντιμνημονιακά κόμματα στους αντίστοιχους χώρους. Αν ευοδωθούν δηλαδή οι κινήσεις που ήδη γίνονται...

Κ. ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ
«Δεν ανέχομαι λοιδορίες Σόιμπλε»

ΕΣΠΑΣΕ τη σιωπή του στο θέμα των δεινών, προσβολών και ταπεινώσεων που υφίσταται η Ελλάδα από την ΕΕ και πρωτίστως από τη Γερμανία, προκειμένου να της χορηγηθεί από τους υποτιθέμενους εταίρους η συμφωνηθείσα οικονομική βοήθεια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «Δεν ανέχομαι να λοιδορείται η πατρίδα μου από τον κύριο Σόιμπλε», διακήρυξε ο Κάρολος Παπούλιας. Πρόκειται για μια δήλωση που δικαίως κυριάρχησε χθες σε όλα τα τηλεοπτικά δελτία, καθώς ήταν κυριολεκτικά η πρώτη φορά που ακούστηκε επίκριση της γερμανικής στάσης απέναντι στη χώρα μας από τα χείλη της ανώτατης πολιτειακής ή πολιτικής ηγεσίας, καθώς οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ουδέποτε τόλμησαν κάτι ανάλογο

Πηγή : ethnos.grethnos.gr

Εξωπραγματικές απαιτήσεις...

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"

Ο κίνδυνος από την υιοθέτηση εξωπραγματικών δεσμεύσεων, όπως πιέζει αφόρητα η τρόικα, είναι μεγάλος. Μας ζητούνται να κάνουμε περισσότερα πράγματα απ' όσα είναι οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά εφικτά. Εάν υιοθετηθούν άκριτα, δεν είναι ότι για ακόμα μία φορά θα αποδειχθούμε, ως χώρα που αναλαμβάνει δεσμεύσεις, αναξιόπιστοι. Αλλά υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθούμε ταχύτερα σε μία ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και να βρεθούμε εκτός ευρώ. Κάτι που για εμάς θα είναι εντελώς καταστροφική εξέλιξη, αλλά εκτιμώ ότι ούτε οι εταίροι - δανειστές μας επιδιώκουν, γιατί και γι' αυτούς θα είναι ένα μείζον ευρωπαϊκό πρόβλημα...

Το μέγεθος και η ταχύτητα των δημοσιονομικών προσαρμογών, αλλά και τα λάθος μέσα με τα οποία μας ζητούνται να υλοποιηθούν κάνουν ακόμα πιο αδιέξοδη την πορεία στην οποία έχουμε μπει με το «πρώτο μνημόνιο». Δυστυχώς, δεν βγήκαν τα αναγκαία συμπεράσματα... Προφανώς αιτία είναι το δημοσιονομικό και οργανωτικό χάλι του ελληνικού κράτους, η στρεβλή παραγωγική δομή της χώρας, που μετά την είσοδο στο ευρώ «μπλόκαρε» εντελώς, και οι τεράστιες ευθύνες του πολιτικού μας συστήματος που περί άλλα τύρβαζε... Η αιτία δεν είναι το «μνημόνιο». Αυτό μας «δόθηκε» ως «φάρμακο», αλλά απεδείχθη όχι μόνο αναποτελεσματικό αλλά και επιβλαβές. Το υλοποιήσαμε και μεις στραβά και με λάθος μέσα και ήρθε το αδιέξοδο. Αλλά για όλα αυτά έπρεπε να υπάρχει πρόβλεψη και από μας και από τους εταίρους μας. Επρεπε να υπήρχε δικό μας εθνικό σχέδιο και σοβαρή εξαρχής διαπραγμάτευση. Δυστυχώς τίποτα απ' αυτά δεν έγινε. Λόγου χάρη, τώρα είναι σαφές ότι θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η αναδιαπραγμάτευση του χρέους, όπως υποστήριζαν πολλοί ειδικοί, αλλά στην Ελλάδα ήταν απαγορευμένη λέξη... κ.ο.κ. Τα λάθη και οι καθυστερήσεις κόστισαν.

Χωρίς να προηγηθούν διαρθρωτικές αλλαγές, τα «μέτρα» έφερναν αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Το ίδιο πάει να γίνει και τώρα, με ακόμα πιο «βαρύ πακέτο μέτρων». Μπορούν, να ανατάξουν την ελληνική οικονομία; Τα αντέχει η ελληνική κοινωνία; Τα αντέχει το πολιτικό μας σύστημα; Οσο φθαρμένο κι αν είναι, αυτό έχουμε... Δεν μπορεί να αγνοούνται αυτές οι παράμετροι. Ούτε λύνονται προβλήματα με εθνικές προσβολές, τελεσίγραφα και προκλητικούς εκβιασμούς που δεν τηρούν ούτε καν τα... προσχήματα μιας διαπραγμάτευσης! Στον βαθμό που αυτά γίνονται, τροφοδοτείται ο λαϊκισμός, οι... ποικιλώνυμοι «σωτήρες» και τα συμφέροντα των «κερδοσκόπων της δραχμής». Εάν οι εταίροι μας δεν τροποποιήσουν τις προσεγγίσεις τους για την ελληνική κρίση και το ευρωπαϊκό πρόβλημα χρέους, κακά ξεμπερδέματα θα 'χουμε... Η κυβέρνηση πρέπει να 'ναι καθαρή για το τι μπορεί να κάνει, έστω και... «εις ώτα μη ακουόντων»!

Πηγή : ethnos.gr

Σώζεται τίποτα έτσι;

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"

Υπάρχουν πολλές δυσκολίες και για τα τρία κόμματα και τους τρεις αρχηγούς που στηρίζουν την κυβέρνηση. Κυρίως γιατί καλούνται να ψηφίσουν πράγματα που είναι σαφές ότι θα εντείνουν την ύφεση, την ανεργία, καθώς κινούνται στην ίδια λογική του πρώτου μνημονίου, που απεδείχθη, αντί για εξυγιαντικό, καταστροφικό. Μαζί με τους μισθούς, καταρρέουν και τα Ταμεία. Ενώ η ύφεση, μαζί με την έλλειψη ρευστότητας, «στραγγαλίζει» την οικονομία και εκτινάσσει την ανεργία. Είναι προφανές ότι αυτό το πράγμα δεν συνιστά «συνταγή» διάσωσης της χώρας. Ακόμα και με το PSI και το δάνειο των 130 δισ., δεν είναι βιώσιμο το σχέδιο, εάν δεν διαφοροποιηθεί με δομικές αλλαγές το ευρωσύστημα (ρόλος ΕΚΤ, ευρωομόλογο, οικονομική ενίσχυση του Ταμείου Σταθερότητας κ.λπ.) και δεν υπάρξει ένα ευρωπαϊκό σχέδιο ανάπτυξης. Χωρίς αυτά, με την έναρξη λειτουργίας του Μόνιμου Μηχανισμού Σταθερότητας, που χρονικά έρχεται πιο κοντά η λειτουργία του, ο κίνδυνος να οδηγηθούμε, με τις διαδικασίες που προβλέπει, σε κανονική χρεοκοπία είναι μεγάλος. Κάτω από μια άλλη οπτική, αυτά που γίνονται τώρα, ίσως είναι και μια προετοιμασία περιορισμού των επιπτώσεων για τους δανειστές.

Το παράλογο είναι ότι η Ευρώπη και το ΔΝΤ επιβάλλουν μια «θεραπεία-σοκ», χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν τις αντοχές του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας. Με τις αστοχίες όμως των «συνταγών τους», «παίρνουν στον τάφο» το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, που θα μπορούσε να υλοποιήσει ένα, εν πάση περιπτώσει, σκληρό αλλά λογικό πρόγραμμα, και κάνουν ακόμα και τον κόσμο που θέλει την Ευρώπη και το ευρώ, να... «παραμιλάει». Ετσι όμως δεν σώζεται τίποτα και το κόστος, εντέλει, για την Ευρώπη θα είναι μεγαλύτερο... Αντί για «εκβιαστικές λογικές», πρέπει να επιστρέψει ο ρεαλισμός. Μόνο έτσι μπορεί -αν θέλουν- να σωθεί η Ελλάδα. Αυτό λένε και σχεδόν όλοι οι σοβαροί Ευρωπαίοι πολιτικοί, αναλυτές και δημοσιογράφοι.

Αντιλαμβανόμεθα τις ασφυκτικές πιέσεις. Αλλά κάτι πρέπει να πει και η ελληνική πολιτική ηγεσία. Να διατυπώσει ένα δικό της σχέδιο. Να δείξει ότι μπορεί να το υλοποιήσει και ότι θα υπάρξουν αποτελέσματα. Γιατί μεγάλες θυσίες του ελληνικού λαού υπήρξαν. Προκύπτουν και από τα νούμερα. Ομως, δεν έφεραν αποτελέσματα. Αντίθετα, χειροτέρεψαν τα πράγματα. Είναι φανερό ότι άλλα πράγματα έπρεπε να γίνουν (διαρθρωτικές αλλαγές) και με διαφορετική ιεράρχηση, έτσι ώστε οι επιλεκτικές και όχι οριζόντιες περιοριστικές πολιτικές να γίνουν αποδοτικές. Ενώ τώρα έχουμε μπει σε μια υποτίθεται «διαπραγμάτευση», όπου καλούμεθα στην ουσία να διαλέξουμε το «όπλο» της... αυτοκτονίας μας! Αυτό όμως δεν συνιστά διαπραγμάτευση...

Πηγή : ethnos.gr

Ιδιοι και χειρότεροι

Άρθρο του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου για το "ΕΘΝΟΣ"

Τελικά φαίνεται ότι η αναξιοπιστία δεν είναι ιδιότητα που χαρακτηρίζει αποκλειστικά και μόνο τους πολιτικούς μας. Ιδιοι, αν όχι και χειρότεροι, είναι και οι ξένοι συνάδελφοί τους. Κι αν μάλιστα πάμε και στους υποδυόμενους τους τεχνοκράτες και τους αναμορφωτές, εκεί είναι που δεν δυσκολεύεσαι να διαπιστώσεις ότι η υποκρισία αποτελεί διεθνώς απαραίτητο προσόν για την εξασφάλιση μιας επιτυχημένης καριέρας.

Πάγια διαδικασία για να κρίνεις την αξιοπιστία και τη σοβαρότητα κάποιου είναι να συγκρίνεις τα όσα λέει σήμερα με τα όσα έλεγε χθες για το ίδιο ακριβώς θέμα. Κι όπως όλοι ξέρουμε, τόσο η επικεφαλής του ΔΝΤ Λαγκάρντ όσο και ο επικεφαλής της τρόικας Τόμσεν επανειλημμένα έχουν υποστηρίξει ότι τα φοροδοτικά περιθώρια των Ελλήνων έχουν εξαντληθεί (εξαιρουμένων φυσικά των φοροφυγάδων). Παρόλο, όμως, που αυτά έλεγαν και ξανάλεγαν η νέα «συνταγή» τους περιλαμβάνει και πάλι φορολογικά μέτρα.

Και πάμε και στη Μέρκελ, στον Σόιμπλε, στον Μπαρόζο, στον Ολι Ρεν, σε όλους τέλος πάντων τους πολιτικούς και τους θεσμικούς μεγαλοπαράγοντες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Υπάρχει κανένας απ' όλους αυτούς που να μην έχει δηλώσει επανειλημμένα πόσο πολύ εκτιμά και σέβεται τις προσπάθειες του ελληνικού λαού; Ή υπάρχει κανένας τους που να μην έχει αναγνωρίσει δημόσια ότι το πρόβλημα του ελλείμματος και του χρέους δεν πρόκειται να ξεπεραστεί αν η ελληνική οικονομία δεν μπει σε φάση ανάπτυξης; Παρόλο, όμως, που αυτά έχουν υποστηρίξει ξανά και ξανά, μέχρι τώρα κανένας τους δεν έχει κάνει το παραμικρό για να πραγματοποιηθεί αυτό που υποτίθεται ότι θεωρούν απαραίτητο.

Τι θα πρέπει να υποθέσουμε συγκρίνοντας τις διακηρύξεις με τις πράξεις εκείνων που υποτίθεται ότι φροντίζουν για την επίλυση των προβλημάτων μας; Οτι δεν ξέρουν τι τους γίνεται και άλλα λένε και άλλα κάνουν; Οτι ενεργούν με βάση τις εκάστοτε συνθήκες και όχι κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο που ξέρουν πού θα τους (και μας) οδηγήσει; Ή -ακόμη χειρότερα- ότι οι πράξεις τους καθορίζονται από τις δικές τους ανάγκες και επιδιώξεις και όχι από τη διάθεσή τους να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τα προβλήματα μας;

Ή -κι αυτό είναι και το πιθανότερο- είναι αντικειμενικά ανίκανοι να διαχειριστούν σοβαρές και δύσκολες καταστάσεις και καταφεύγουν σε εύκολες γι' αυτούς λύσεις;

Πηγή : ethnos.gr

Βουλευτές στα νύχια της... Γκεστάπο!

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ για το "ΕΘΝΟΣ"

Κάποιοι θα έχετε δει το κλασσικό σοβιετικό αντιφασιστικό ντοκιμαντέρ του Ρωσοεβραίου σκηνοθέτη Μιχαήλ Ρομ «ο Αληθινός φασισμός» που γυρίστηκε το 1965 και επανακυκλοφόρησε στις αθηναϊκές αίθουσες πέρυσι τον Μάιο. Ο πρωτότυπος και πιο πιστός στις προθέσεις του δημιουργού τίτλος είναι « ο Καθημερινός Φασισμός» και μέσα από ένα πανέξυπνο όσο και «πονηρό» μοντάζ αναδεικνύει το ψυχολογικό πορτρέτο του ναζισμού, πως δηλαδή αρχικά έγινε ανεκτός και μετά κυριάρχησε στις μάζες των μικροαστών, των φιλήσυχων ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Πολλοί εφησυχάζουν επειδή «η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται». Πράγματι με τον ίδιο και απαράλλακτο τρόπο δεν επαναλαμβάνεται. Όποιος όμως δεν προσέχει τα διδάγματα της Ιστορίας είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει. Ίσως όχι με τον ίδιο και απαράλλακτο τρόπο, με τα ίδια γεγονότα και τους ίδιους θύτες και θύματα μια και η Ιστορία δεν γράφεται με φωτοτυπίες. Όμως όποιος νομίζει ότι ξεμπέρδεψε με το «αυγό του φιδιού» και ότι η δημοκρατία στην Ευρώπη και στην χώρα μας είναι στο διηνεκές θωρακισμένη υποτιμά την δύναμη της ανθρώπινης αυτοκαταστροφικής βλακείας. Που σε συνθήκες μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης  όπως είναι η παρούσα απογειώνεται. Ναι, η δημοκρατία στην ΕΕ δεν θα έχει την τύχη της Βαϊμάρης αλλά ποιος έχει την πολυτέλεια να κλείνει τα μάτια σε ανησυχητικές ομοιότητες;

Ο ρατσισμός στην πολυμορφία του είναι υποσύνολο και συστατικό στοιχείο του φασισμού. Με μια διαφορά. Δεν αποτελεί πολιτικό ιό που αναπτύσσεται μόνο σε ακροδεξιούς και φασιστικούς οργανισμούς. Προσβάλλει και άλλους κατ’ όνομα και κατά δήλωσή τους μη έχοντες ευθεία σχέση με τον φασισμό. Να το πω αλλιώς: ο φασίστας είναι υποχρεωτικά και ρατσιστής, ο ρατσιστής δεν είναι υποχρεωτικά πολιτογραφημένος φασίστας. Αντιθέτως μπορεί να θεωρεί εαυτόν προοδευτικό και ταυτοχρόνως υπέρμετρα πατριώτη. Είναι η περίπτωση του Γιάννη Δημαρά που οργισμένος από την απόπειρα τοποθέτησης επιτρόπου προέβη σε μια ταραγμένη και κάπως ασυνάρτητη δήλωση όπου  από τον Πλάτωνα και το μεγαλείο της Ελλάδας πετάχτηκε στον «γερμανικό εθνικοσοσιαλιστικό καπιταλισμό», τον κατά Δημαρά υπαίτιο της κρίσης. Τέλος αφού καταγγέλλει τους επίγονους του Αδόλφου Χίτλερ καταλήγει με το «επιστημονικό» απόφθεγμα που θα προσυπέγραφε υπερήφανος και δακρυσμένος ο Αδόλφος διαπιστώνοντας την αντοχή των εθνοφυλετικών του θεωριών: «Στην χώρα μου οφείλετε το γεγονός ότι από άγριοι και απολίτιστοι Γότθοι μετατραπήκατε σε συντεταγμένο έθνος, μόνο που όπως φαίνεται η πρώτη σας ιδιότητα είναι γονιδιακή και δεν σας εγκαταλείπει.» Εντάξει, λίγοι θα προσυπογράφουν αυτό το…. πράγμα. Πόσοι όμως τρανοί δημοσιογράφοι, αναλυτές και αγωνιστές  δεν μπήκαν στον πειρασμό να συγκρίνουν την σημερινή δημοκρατική Γερμανία με τους ναζί δηλητηριάζοντας τους πολίτες της διπλανής πόρτας που ψάχνουν βολικό στερεότυπο για να του φορτώσουν την κακοδαιμονία τους; Είναι ένας light καθημερινός ρατσισμός που λειτουργεί υποδόρια, σχεδόν ανεπαίσθητα.

Ας πάμε και σε δυο άλλα παραδείγματα. Το ένα είναι ο ορισμός της φασιστικής βίας και του ρατσιστικού οργίου. Το Σάββατο το βράδυ, μετά την διαδήλωση τους για τα Ίμια, Χρυσαυγίτες πήγαν στο Μετρό και ξυλοκόπησαν μετανάστες και όσους Έλληνες πολίτες είχαν το θάρρος να διαμαρτυρηθούν. Είναι η γνωστή πρακτική των Sturmabteilung, των SA, δηλαδή των ναζιστικών Ταγμάτων Εφόδου. Δέρνουν, τρομοκρατούν, και μένουν ατιμώρητοι. Έστειλαν στο νοσοκομείο ένα Πακιστανό και ένα Κύπριο που προφανώς ήταν μαυριδερός. Εδώ δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη και οι Γερμανοί που έχουν ζήσει το φαινόμενο και ως θύτες και ως θύματα δείχνουν το δρόμο: Δεν απαγορεύουν τα ακροδεξιά κόμματα αλλά μόλις εντοπιστεί κρούσμα φυλετικής (και όχι μόνο) βίας η αντίδραση είναι άμεση και σκληρή όπως ορίζει ο νόμος. Όσοι βιοπραγούν κατά μεταναστών

( συνήθως Ελλήνων και Τούρκων) περνάνε χρόνια στην φυλακή και έτσι η κακή συνήθεια δεν καθίσταται μεταδοτική. Αν αναφέρω το γεγονός είναι γιατί πέραν της αστυνομικής απάθειας (μερικοί μιλάνε για αγαστή συνεργασία τμήματος της αστυνομίας με τους ακροδεξιούς) δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μας και στην απάθεια μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Δεν εξεγείρονται απέναντι στην ρατσιστική βία γιατί έχουν τρομοκρατηθεί από την έκταση του μεταναστευτικού ρεύματος και της εγκληματικότητας που ένα μέρος της οφείλεται στους μετανάστες. Ενώ το φαινόμενο και της ανεργίας και της εγκληματικότητας είναι σύνθετο και με πολλαπλές αιτίες οι ακροδεξιοί όλων των πολιτικών χώρων το περιορίζουν στους μετανάστες. Ανάμεσα στην αφελή «αριστερή» προσέγγιση για «νομιμοποίηση όλων των μεταναστών» και στην εθνοφυλετική βία των «καθαρών Ελλήνων» υπάρχει ο δύσκολος δρόμος μιας ευρωπαικής λύσης που θα ισομοιράζει το πρόβλημα και θα θέτει λογικούς περιορισμούς στην μετανάστευση. Επιβάλλεται να ανοίξουμε μια συζήτηση πάνω στο θέμα, αυτό που δεν επιτρέπεται να ανεχθούμε είναι επανάληψη φαινομένων βίας, καθημερινού φασισμού και ρατσισμού βαρέων βαρών. Θα είναι ασυγχώρητη βλακεία από μέρους μας.

Το τρίτο παράδειγμα αναφέρεται στον «κουτοπόνηρο» θεσμικό ρατσισμό της πολιτείας και της εκκλησίας απέναντι στους αλλόθρησκους και ιδιαιτέρως τους μουσουλμάνους. Και εδώ υπάρχει ένα υπόστρωμα κοινωνικής ανοχής στην συμπεριφορά της Πολιτείας. Πρέπει όμως να το πάρουν απόφαση: Η Αθήνα είναι και θα είναι και στο μέλλον- όσο και να κτυπιούνται κάτω ορισμένοι- μια πολυπολιτισμική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα . Είναι ντροπή το γεγονός ότι είναι η μόνη που δεν έχει τζαμί. «Μα το έχουμε αποφασίσει» κρυφογελάνε Πολιτεία και Εκκλησία. Και γιατί δεν προχωράει τίποτε; Η υπόθεση ξεσκάλωσε από το Υπουργείο Παιδείας εδώ και καιρό. Που σκάλωσε πάλι; Στο ΛΑΟΣ που μετέχει στην κυβέρνηση και μπορεί να αποδειχθεί σε χρήσιμο άλλοθι για να κρυφτούν από πίσω του όσοι νομίζουν ότι έτσι αγοράζουν χρόνο; Πολύ πιθανό. Οι εκκλησίες, τα τζαμιά, οι συναγωγές και οι βουδιστικοί ναοί προσωπικά με ενδιαφέρουν ως μνημεία του ανθρώπινου πολιτισμού. Σέβομαι τον φιλήσυχο πολίτη της διπλανής πόρτας που τα χρησιμοποιεί ως τόπο λατρείας, αρκεί να μην απαιτεί αποκλειστικότητες. Γιατί ο φονταμενταλισμός είναι εξ ίσου βλακώδης με τον ρατσισμό. Μάλλον είναι μια μορφή ρατσισμού.

Σοκ προκαλεί στην υπόλοιπη Ευρώπη η είδηση ότι ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας του κράτους στη Γερμανία έχει οδηγήσει στο σημείο οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας να παρακολουθούν ως «υπόπτους ανατρεπτικής δράσης» 27... βουλευτές (!!!) της Αριστεράς στην ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας και 11 ακόμη βουλευτές του ίδιου κόμματος σε τοπικά κοινοβούλια. Ανάμεσα σε αυτούς που παρακολουθεί η σύγχρονη «Γκεστάπο» (η οποία σήμερα ονομάζεται Ομοσπονδιακή Υπηρεσία για την Προστασία του Συντάγματος - B7V) συμπεριλαμβάνονται η πρόεδρος του κόμματος Αριστερά Γκεζίνε Λετς, ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας Γκρέγκορ Γκίζι, η αντιπρόεδρος της Βουλής Πέτρα Πάου, μέχρι και ο Στέφεν Μπόχαν που είναι μέλος της κοινοβουλευτικής επιτροπής ελέγχου των... γερμανικών μυστικών υπηρεσιών!!!

Και ενώ στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η αποκάλυψη θα προκαλούσε πολιτικό σάλο, άμεση καθαίρεση των επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών και ίσως ανατροπή και της κυβέρνησης, στη Γερμανία, με την ολοκληρωτική νοοτροπία που έχει κληροδοτήσει ο ναζισμός, τίποτα από αυτά δεν συνέβη πέρα από το πρώτο: τον πολιτικό θόρυβο.

Εβαλαν φυσικά τις φωνές οι αριστεροί. «Σκάνδαλο» χαρακτήρισε την παρακολούθηση των αριστερών βουλευτών ο Γκίζι. «Επίθεση κατά του συντάγματος» και «δραστικό περιορισμό της κοινοβουλευτικής εργασίας» τη χαρακτήρισε η Λετς.

Πολύ πιο σκληρή ήταν η βουλευτής της Αριστεράς Ούλα Γέλπκε, η οποία δήλωσε ότι «πρέπει επιτέλους να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια για την ανοιχτή και συγκαλυμμένη συνεργασία των ναζιστών τρομοκρατών με τις μυστικές υπηρεσίες».

Ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Χανς - Πέτερ Φρίντριχ ανήκει στο ακροδεξιό κόμμα της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης (CSU), το οποίο κυβερνά αδιαλείπτως τη Βαυαρία από την πτώση του ναζισμού μέχρι σήμερα. Μιλάμε για ένα κόμμα τόσο ακροδεξιό ώστε έχει μείνει ιστορική η ρήση τού επί δεκαετίες ηγέτη της CSU Γιόχαν Στράους: «Δεξιότερα από μας πρέπει να υπάρχει μόνο ο τοίχος!». Ο Φρίντριχ λοιπόν δεν πάσχει από δημοκρατικές ευαισθησίες. Οχι μόνο υπερασπίστηκε την παρακολούθηση των βουλευτών της Αριστεράς, η οποία φυσικά γίνεται κατ' εντολήν του, αλλά παρακίνησε και άλλους ομοϊδεάτες του στον κυβερνητικό συνασπισμό της Μέρκελ να ταχθούν δημόσια υπέρ των παρακολουθήσεων.

«Η Αριστερά πρέπει να παρακολουθείτε πολύ περισσότερο ακόμη!» δήλωσε ο γενικός γραμματέας της CSU Αλεξάντερ Ντομπρίντ. Ο συνάδελφός του στην CDU, το κόμμα της καγκελαρίου Μέρκελ, Χέρμαν Γκρέχε, έγραψε άρθρο στην εφημερίδα «Χάμπουργκερ Αμπεντμπλατ» με ακόμη σκληρότερες θέσεις. Χαρακτήρισε το κόμμα της Αριστεράς «κίνδυνο για τη δημοκρατία μας» και ισχυρίστηκε ότι «η CDU είναι καθαρό ότι τάσσεται υπέρ της περαιτέρω παρακολούθησης της Αριστεράς και των πολιτικών στελεχών της από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος».

Η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν στελέχη όχι μόνο των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά και των κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού -με εξαίρεση φυσικά τη CSU της Βαυαρίας- που καταδίκασαν τις παρακολουθήσεις των βουλευτών της Αριστεράς.

«Θα ήταν ανυπόφορο αν πραγματικά είναι αλήθεια ότι παρακολουθούνται μέλη της Βουλής επί πολλά χρόνια, μέχρι και η αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου» δήλωσε στην εφημερίδα «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ» η υπουργός Δικαιοσύνης Ζαμπίνε Λόιτχοϊσερ - Σνάρενμπεργκερ, του κόμματος των Ελευθέρων Δημοκρατών.

Ακόμη και ο προερχόμενος από το κόμμα της Μέρκελ (CDU) πρόεδρος της Νομικής Επιτροπής της Βουλής Ζίγκφριντ Κάουντερ συμπαρατάχθηκε με την αντιπολίτευση: «Δεν είναι εν τάξει ο δρόμος διά του οποίου παρακολουθείται η Αριστερά. Εντέλει το κοινοβούλιο ελέγχει το σύνταγμα και όχι η Υπηρεσία Προστασίας Συντάγματος το κοινοβούλιο!» υπογράμμισε.

«Θεωρώ παραλογισμό την παρακολούθηση βουλευτών» διακήρυξε ο αντιπρόεδρος της ομοσπονδιακής Βουλής Βόλφγκανγκ Τίρσε, ο οποίος προέρχεται από τους σοσιαλδημοκράτες.

ΦΑΚΕΛΟΙ

Ογκώδεις τόμοι με χιλιάδες σελίδες

Τερατώδεις διαστάσεις έχουν οι φάκελοι των βουλευτών της Αριστεράς, τους οποίους η Υπηρεσία Προστασίας Συντάγματος παρακολουθεί από το... 1995, όπως αποκάλυψε ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Φρίντριχ. Οταν μετά από δίκες κατορθώνουν να αποσπάσουν αποφάσεις των δικαστηρίων που τους επιτρέπουν να δουν τους φακέλους τους, μένουν και οι ίδιοι άναυδοι με αυτό που αντικρίζουν. Ο φάκελος π.χ. του αριστερού βουλευτή Βόλφγκανγκ Γκέρκε περιείχε... 5.000 σελίδες!

Η Πέτρα Πάου είχε φάκελο περιεχόμενο σε... τρία χοντρά ντοσιέ με χιλιάδες σελίδες, τις οποίες δεν μέτρησε. «Ριγμένος» ο Γκρέγκορ Γκίζι έχει φάκελο με μόνο 1.000 σελίδες! Και που βλέπουν όμως τους φακέλους συμπέρασμα δεν βγάζουν κανένα γιατί τα δύο τρίτα κάθε κειμένου είναι... μουντζουρωμένα για λόγους ασφαλείας των χαφιέδων!

Πηγή : ethnos.gr

Επικίνδυνες οι εμμονές της τρόικας

Άρθρο του Θανάση Λυρτσογιάννη για το "ΕΘΝΟΣ"

Η σκηνή είναι αποκαλυπτική. Η Ελλάδα διασωληνωμένη στην εντατική και η τρόικα να εκβιάζει πως θα τραβήξει τον σωλήνα, αν δεν μπει, και μάλιστα με τη θέλησή του, όλος ο λαός -πλην φοροφυγάδων και κατεχόντων μεγάλες περιουσίες- στην εντατική. Καταντάει εξοργιστικό πλέον. Τι επιζητούν άραγε με τους ωμούς εκβιασμούς οι κύριοι της τρόικας που μαζί με το πολιτικό σύστημα απέτυχαν και μετέτρεψαν μία κρίση χρέους σε οικονομική και κοινωνική κρίση τεραστίων διαστάσεων; Δεν καταλαβαίνουν πως δεύτερη αποτυχία θα κοστίσει πανάκριβα στον λαό;

Γιατί τεχνοκρατικά μπορεί να αποτραπεί η χρεοκοπία του κράτους, αλλά ουσιαστικά έχει ήδη επέλθει για 1 εκατομμύριο ανέργους και το ίδιο θα συμβεί σε πολλούς άλλους πολίτες αν οι μισθοί υποτιμηθούν σε επίπεδο Βουλγαρίας. Και δικαιολογημένα μπορεί να αναρωτηθούν: Τι χειρότερο θα μας προκαλούσε η χρεοκοπία ή η έξοδος από το ευρώ; Τότε ίσως ανοίξει το κουτί της Πανδώρας.

Εξάλλου, αν η ανταγωνιστικότητα μειώθηκε στα χρόνια του ευρώ κατά 25% περίπου, γιατί να μη γίνει προσπάθεια να βελτιωθεί κατά 35% ας πούμε με πάταξη της γραφειοκρατίας, μείωση της φορολογίας, άρση αντικινήτρων, δημιουργία ευνοϊκού επιχειρηματικού περιβάλλοντος, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, βελτίωση των υποδομών, νέες επενδύσεις και άλλα πολλά που θα καταστήσουν πραγματικά ανταγωνιστική την οικονομία. Τόσο δύσκολο είναι; Οχι βεβαίως.

Ο ιδεολογικός τυφλοσούρτης της τρόικας προτάσσει τη μείωση μισθών και όχι η ανάγκη για ανταγωνιστικότητα. Κι αυτό είναι άκρως επικίνδυνο και το χειρότερο αναποτελεσματικό όσο οι μεταρρυθμίσεις παραμένουν στα συρτάρια.

Πηγή : ethnos.gr

Κυπριακό και Σκοπιανό στη Νέα Υόρκη

Άρθρο του Μιχάλη Ιγνατίου για το "ΕΘΝΟΣ"

Τα νέα δεδομένα στην πολιτική κατάσταση της Ελλάδας, που προκλήθηκαν από τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου, έχουν επίδραση και στην εξωτερική πολιτική της χώρας, την οποία ανέλαβε η ΝΔ δια του αντιπροέδρου της Σταύρου Δήμα. Ο υπουργός Εξωτερικών μπορεί να μη βλέπει με το ίδιο μάτι τα εθνικά θέματα όπως ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά δεν νομίζω πως αμφιβάλλει κανείς ότι είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει την πολιτική του αρχηγού του.

Τις επόμενες δέκα ημέρες θα διεξαχθούν συνομιλίες για το Σκοπιανό και το Κυπριακό στη Νέα Υόρκη. Σε άλλες εποχές, τα θέματα αυτά μονοπωλούσαν την επικαιρότητα. Θυμάμαι ότι τα ελληνικά και κυπριακά τηλεοπτικά δίκτυα πλήρωναν ακριβοπληρωμένες αποστολές για να καλύψουν τις διαπραγματεύσεις. Θεωρώ ότι και τώρα είναι αυξημένο το ενδιαφέρον του λαού και κακώς τα ΜΜΕ σνομπάρουν τα εθνικά θέματα.

Βέβαια, όπως συμβαίνει πάντα, μπορεί οι εξελίξεις να μας εξαναγκάσουν να στρέψουμε την προσοχή μας προς το Σκοπιανό και το Κυπριακό, διότι ουδείς μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα υποβολής προτάσεων από τον Μάθιου Νίμιτς για το θέμα της ονομασίας και εισηγήσεων του Μπαν κι Μουν για το πρόβλημα της Κύπρου, και ειδικά για τον εκβιασμό της σύγκλησης πολυμερούς συνάντησης με τη συμμετοχή των «μητέρων πατρίδων». Οι πιθανότητες είναι πολλές και θα προβλέψω ότι θα προκληθεί «τρικυμία» για έναν και μοναδικό λόγο. Οι θέσεις του Αντώνη Σαμαρά, που στηρίζει την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με το σημερινό ΠΑΣΟΚ, που είτε είναι αρχηγός, είτε όχι, θα ελέγχεται για ένα διάστημα από τον μηχανισμό του κ. Παπανδρέου.

Τι θα συμβεί στην περίπτωση που ο κ. Νίμιτς υποβάλει τελική πρόταση; Πώς θα αντιδράσει ο πρόεδρος της ΝΔ εάν ο γγ του ΟΗΕ απαιτήσει διεθνή διάσκεψη; Με δεδομένες τις θέσεις του κ. Σαμαρά, θα απορρίψει πρόταση για ονομασία που περιέχει τον όρο Μακεδονία, ενώ είναι αντίθετος και με την πολυμερή για το Κυπριακό, διότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να παρακαθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον ηγέτη του κατοχικού καθεστώτος.

Μπορεί το ενδιαφέρον για τα εθνικά θέματα να είναι σε επικίνδυνα χαμηλό σημείο, όμως η αναμενόμενη διπλή άρνηση του κ. Σαμαρά θα ανάψει τα αίματα...

Πηγή : ethnos.gr