Τελευταία ψήφος, τελευταία ευκαιρία

Αρθρογραφία από το ΒΗΜΑ

Η Βουλή εν μέσω εντάσεων ψήφισε τελικά τα μέτρα του τρίτου μνημονίου με πλειοψηφία 153 ψήφων.

Η συγκεκριμένη ψηφοφορία που είχε χαρακτηρισθεί ως η μητέρα όλων των μαχών έδωσε στον κ.Σαμαρά το «ναι»που ζητούσε,αλλά είναι φανερό ότι η κυβέρνηση συνεργασίας εξέρχεται τραυματισμένη.

Το ΠαΣοΚ έχασε έξη βουλευτές, η Νέα Δημοκρατία έναν και οι δυο μαζί την βεβαιότητα ότι η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη θα στηρίζει τις όποιες επιλογές της κυβέρνησης.

Η επόμενη μέρα προφανώς δεν θα είναι ίδια για την κυβέρνηση Σαμαρά. Έχει λιγότερους υποστηρικτές και αρκετούς έτοιμους να την πληγώσουν ανά πάσα στιγμή.

Γιατί κακά τα ψέματα αρκετοί βουλευτές από τα δύο κόμματα έδωσαν υπό πίεση αυτή που λέμε «τελευταία ψήφο».

Ωστόσο όσο Πύρρειος και αν ήταν η νίκη του κ. Σαμαρά, έγινε ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση διάσωσης της χώρας. Με τη διαφορά ότι από εδώ και πέρα δεν υπάρχουν περιθώρια λαθών.

Η κυβέρνηση εξοπλισμένη με την ψήφο των βουλευτών δεν μπορεί παρά να διεκδικήσει τα δέοντα από τους ευρωπαίους, να απαιτήσει την ταχεία εκταμίευση των οφειλόμενων δόσεων και να ζητήσει την τήρηση των υπεσχημένων όσον αφορά την επαναρύθμιση του χρέους.

Αυτή η «τελευταία ψήφος» και η εξ αυτής απορρέουσα «τελευταία ευκαιρία» δεν πρέπει να πάει έπ' ουδενί χαμένη.

Γιατί απλούστατα θα είναι έγκλημα απέναντι στις υπερβολικές θυσίες που ανέλαβε ο ελληνικός λαός.

Πηγή  : tovima.gr

Στης Βουλής την ολόμαυρη ράχη

Γράφει η Έλενας Ακρίτα για τα ΝΕΑ


Την Κυριακή - Πρώτη Ημέρα του Καύσωνος κατά τας Γραφάς - δεν είχα τι να κάνω τον χρόνο μου κι ο χρόνος μου δεν είχε τι να κάνει εμένα. Ετσι έμεινα σπίτι μου, έβαλα το κλιματιστικό κι επιδόθηκα στο αγαπημένο σπορ του Ελληνα: έκατσα στην πολυθρόνα και άνοιξα την τηλεόραση. Κι επειδή όλο αυτό λειτουργεί ενοχικά στο libido ενός ατόμου που κατά καιρούς γράφει «σηκωθείτε επιτέλους από τις πολυθρόνες», έκανα ΤΗΝ υπέρβαση: αντί να βάλω τίποτα στρουμφάκια, έβαλα το Κανάλι της Βουλής. Ετσι, για να έχω ένα άλλοθι ότι και καλά μη με βλέπετε αραχτή, ιδεολογικά είμαι όρθια εγώ τώρα… Διότι ακόμα και οι πολιτικοποιημένοι, ενεργοί πολίτες δικαιούνται, βρε αδελφέ, μια φέτα με καρπούζι κι ένα βλέμμα αγελάδας ενίοτε…
Ηταν η ημέρα της ψηφοφορίας που θα γινόταν τα μαύρα τα μεσάνυχτα. Αλλά οι ομιλίες άρχισαν από τις 10 το πρωί. Ε, από τις 10 το πρωί μέχρι τις 12 τη νύχτα, έμεινα προσηλωμένη στο Κανάλι της Βουλής. Λες κι είχε ξεμείνει το τηλεκοντρόλ από μπαταρίες και ο εγκέφαλος από φαιά κύτταρα. Σαν το Big Brother ένα πράμα…

Ωραία ήταν η παρέα στο σαλόνι. Το καρπούζι, η φέτα, εγώ και τα άδεια έδρανα της Βουλής. Αδεια σαν το μάτι του ηλίθιου. Οι μόνοι που υπήρχαν κάτω, ήταν αυτοί που περίμεναν τη σειρά τους να μιλήσουν. Ή αυτοί που μόλις μίλησαν κι έψαχναν πού διάολο έπεσαν τα κλειδιά τους για να μπορέσουν να φύγουν. Ή μία που κοιμόταν ήσυχα ήσυχα χωρίς να ενοχλεί κανέναν, με τα χεράκια σταυρωμένα και μια άφατη γαλήνη στο πρόσωπο.
Τελικά μεγάλος ρουφιάνος το Κανάλι της Βουλής! Βλέπεις ποιος χασμουριέται, ποιος ξύνεται, ποιος σκαλίζει τη μύτη του και ποιος παίζει mah jong στο κινητό του! Είπαμε, Big Brother!
Ετσι πέρασε όλη η ημέρα. Σηκωνόταν ένας, μίλαγε στα άδεια έδρανα, τελείωνε, έφευγε. Ανέβαινε άλλος, μίλαγε στα άδεια έδρανα, τελείωνε, έφευγε. Ερχόταν ο τρίτος, μίλαγε στα άδεια έδρανα, τελείωνε, έφευγε. Μέχρι που κάποιος (δεν θυμάμαι ποιος, ο Βαρεμένος νομίζω) ανέβηκε να μιλήσει και είπε, «θα μπορούσα να απευθυνθώ σε καθένα από σας με τα μικρά σας ονόματα». Αυτοί δεν χρειάζονται μια αιθουσάρα 300 θέσεων, μια 6άρα ροτόντα και πολύ τους ήταν!

Οχι ότι άκουσα και τους ασύλληπτα εμπνευσμένους λόγους. Ολοι φωνάζανε - γιατί όποιος φωνάζει έχει δίκιο - και λίγο - πολύ διαβάζανε το κομματικό τους προσπέκτους. Εκτός από έναν που νομίζω ότι διάβαζε το προσπέκτους του βουλευτικού αυτοκινήτου. Τα ίδια και τα ίδια λέγανε, το ίδιο ύφος είχανε, την ίδια γραβάτα φοράγανε, το ίδιο δάχτυλο κουνούσανε. Τέτοια βαρεμάρα να μη λάχει σε άνθρωπο. Πώς να αντισταθείς να μην παραφράσεις τον Καβάφη, «τη μια μονότονη ώρα άλλη μονότονη απαράλλακτη ακολουθεί»;

Ομως, ρε παιδί μου, βαριούνται ξεβαριούνται, δουλειά τους δεν είναι να κάτσουν και να παρακολουθήσουν τις ομιλίες; Επιλογή τους δεν ήταν να γίνουν βουλευτές; Τους έπιασε κανείς με το ζόρι να τους δέσει πισθάγκωνα πάνω στο έδρανο; Αυτοί δεν λύσσαξαν να μπουν στο Κοινοβούλιο; Και μόλις μπήκαν, κάνουν στα τρελοί να βγουν! Και λίγο πριν από τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών και την ψηφοφορία, να μαζευτούν πάλι σαν τα μυρμηγκάκια, να ψηφίσουν και να ξαναφύγουν βολίδα…
Δεν λαϊκίζω κι ούτε θα κάτσω να μετρήσω πόσα κινητά δικαιούνται, πόσα αεροπορικά εισιτήρια, πόση βενζίνη, τι έξτρα επιδόματα και πόσο θα πέσει η βουλευτική αποζημίωση. Κάποιες από τις παροχές είναι δικαιολογημένες, κάποιες υπερβολικές - τόσο απλά!
Αλλά: Ενας εργαζόμενος σήμερα αμείβεται («σήμερα» και «αμείβεται» στην ίδια φράση - οκέι, λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα) με βάση το 8ωρο εργασίας («8ωρο» - μαζεύτηκαν πολλές οι μαλακίες). Ενας βουλευτής για να πάρει ό,τι παίρνει τέλος πάντων, δεν πρέπει κι αυτός να χτυπάει 8ωρο; ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ; Κάθε, μα κάθε, μα κάθε μέρα; Και μη μας πουν, «ξέρετε δεν ήμουνα στην αίθουσα γιατί εκείνη την ώρα έσωζα το έθνος στα γραφεία του κόμματος!». Στο κυλικείο το σώζουν το έθνος. Οσοι δεν το σώζουν από το σπίτι τους.

Δεν είναι, βέβαια, και ό,τι καλύτερο μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά. Μακράν εμού η γενίκευση, «όλοι τους είναι αλήτες και λαμόγια». Ολοι τους δεν είναι αλήτες και λαμόγια. Γιατί αν ήταν, ποιος τους ψήφισε; Ποιος τους έστειλε εκεί μέσα; Η Βουλή δεν είναι ψαροταβέρνα όποιος θέλει μπαίνει - όχι ακόμα, τουλάχιστον…
(Οχι ότι όλα τα κουλά συμβαίνουν εν Ελλάδι. Προχθές μάθαμε πως ούτε ο αντιπρόεδρος της Ισπανίας διάβασε ποτέ το Μνημόνιο. Προφανώς εκείνη την ώρα έπαιζε πλακωτό με τον Χρυσοχοΐδη. Και δεν ξέρουμε τι παίζει γενικώς στα κοινοβούλια του Νότου γιατί το ψηφιακό μας σήμα πιάνει ολούθε στα πευκάκια, αλλά όχι εκείθε κατά τη ρεματιά…)
Και τέλος πάντων, εκεί που έτρωγα την τελευταία μπουκιά φέτα και κατάπινα το τελευταίο κουκούτσι καρπουζιού, μπήκε στην Αίθουσα του Κοινοβουλίου η Ντόρα… Και προχώρησε… Και κάθησε… Κι έδωσε νέο νόημα στον στίχο του Μεγάλου:

«Στης Βουλής την ολόμαυρη ράχη
Περπατώντας η Ντόρα μονάχη»…
Τις θερμές μου ευχές για έναν χαρούμενο και δημιουργικό καύσωνα!

Πηγή : tanea.gr

Restart: Ημέρα πρώτη

Άρθρο της Λώρης Κέζα για το "ΒΗΜΑ"

Υπάρχει κάτι ελπιδοφόρο στο πολιτικό σκηνικό. Το τέλος της Μεταπολίτευσης δίνει την ελπίδα ότι θα ξεφορτωθούμε μια και καλή όλους αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα: εκείνους που μοίραζαν λεφτά σαν να ήταν δικά τους, εκείνους που διόριζαν ωσάν το κράτος να είναι δική τους επιχείρηση, εκείνους που βύθισαν το δάχτυλο στο μέλι.


Καιρός να φεύγουν όλοι αυτοί οι επηρμένοι που εξελέγησαν με γλοιώδεις μεθόδους, έζησαν σαν άρχοντες σε βάρος των φορολογούμενων και προήγαγαν σε ανώτατη αξία την τεμπελιά. Καιρός να ξεκουμπίζονται όλοι αυτοί οι αδιάφοροι βουλευτές που το κρίσιμο βράδυ, ενώ καιγόταν η Αθήνα και ψηφίζονταν τα μέτρα, κάθονταν στο εντευκτήριο της Βουλής βλέποντας μπάλα (ΠΑΟ-Ξάνθη).


Η αραίωση και η ανανέωση είναι πλέον αναπόφευκτη. Ήδη έχουν αλλάξει θεαματικά οι συσχετισμοί: ένας στους πέντε βουλευτές δεν εκπροσωπεί πλέον το κόμμα με το οποίο εξελέγη. Πρόκειται για αποχωρήσαντες και διαγραφέντες που αναζητούν αλλού την τύχη τους.


Το ΠαΣοΚ είχε 160 βουλευτές. Σήμερα έχει 130. Η Νέα Δημοκρατία ξεκίνησε με 91 έδρες, έμεινε με 62. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τον κυρ Φώτη, στο ΛΑΟΣ άλλος μπαίνει, άλλος βγαίνει. Μόνον οι κομμουνιστές παραμένουν αμετάβλητοι. Σε τούτο το κλίμα ακούγονται διάφορα σενάρια πολιτικής φαντασίας, με πιο ακραίο (αλλά χαρακτηριστικό) το σχέδιο που διακινεί ο κ. Πάνος Καμμένος: θα φτιάξουν, λέει, νέο σχήμα διαγραφέντες (ένθεν κι ένθεν) και θα κατέλθουν με επί κεφαλής τον Μίκη Θεοδωράκη!


Προς ώρας, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, δεν μπορούν να γίνουν ασφαλείς εκτιμήσεις για το πού θα πάνε τα ανεξάρτητα πρόσωπα καθώς δεν καταγράφονται δυναμικές πρωτοβουλίες ενόψει εκλογών. Ακόμη κι εκείνοι που βολιδοσκοπούν, δεν τολμούν.


Ορισμένες επισημάνσεις: κάποιοι από τους ανεξάρτητους (αλλά κι από τους εξαρτημένους) βρίσκονται σε ηλικία απόσυρσης ή έχουν γράψει τόσα πολλά χιλιόμετρα πολιτικής διαδρομής που οφείλουν να αποχωρήσουν. Ας γίνουν σύμβουλοι, ας παριστάνουν τους Νέστορες, όμως με τέτοιο μερίδιο ευθύνης για την καταστροφή, θα πρέπει να ντραπούν να ζητήσουν σταυρό. Είναι αδιανόητο να ξαναπολιτευτούν άτομα που στη ζωή τους δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να κάθονται στα βουλευτικά έδρανα, να σχεδιάζουν ανερμάτιστες πολιτικές πλατφόρμες και να ψηφίζουν νόμους που δεν εφάρμοσαν.


Οι βουλευτές που βρέθηκαν εκτός ΠαΣοΚ έχουν τις εξής επιλογές. Μπορούν να ζητήσουν στέγη στη Δημοκρατική Αριστερά και να βρουν την πόρτα κλειστή (είναι προφανές ότι αν μετακομίσουν μαζικά, τα δυνητικά ποσοστά της παράταξης θα καταρρεύσουν). Μπορούν να ακολουθήσουν τις grandes dames των οικονομικών_ εάν εκείνες έχουν την όρεξη να επιμηκύνουν το βεβαρημένο βιογραφικό τους. Μπορούν επίσης να φτιάξουν το λόμπι των ασήμαντων, που θα απαρτίζεται από βουλευτές που έγιναν γνωστοί επειδή επί μια διετία υπερψήφιζαν οτιδήποτε κι ανέχονταν αδιαμαρτύρητα «τα πάντα όλα» του κ. Παπανδρέου αλλά την κρίσιμη στιγμή θέλησαν να κάνουν κόνξες. Καθώς στην πλειονότητά τους είναι πασοκοτραφείς, θα νιώσουν άβολα οπουδήποτε αλλού. Μέχρι να βολευτούν, θα έχουν γίνει οι εκλογές.


Τα αποπαίδια της Νέας Δημοκρατίας έχουν ανάλογες διεξόδους. Με την Ντόρα δεν κάνουνε χωριό_ άλλωστε αυτή είναι μνημονιακή, δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει. Ο ακροδεξιός παράγοντας είναι άστατος, τη μια μέρα θέλει, την άλλη δεν θέλει. Επιπλέον την κρίσιμη νύχτα έχασε τα δυο πιο προβεβλημένα στελέχη του: το ΛΑΟΣ ξεφουσκώνει παντοιοτρόπως. Να σημειώσουμε και κάτι ακόμη. Οι περισσότεροι βουλευτές της περιφέρειας στήριζαν την εκλογή τους σε διορισμούς, σε διευθετήσεις, σε εξυπηρετήσεις. Η εποχή των δώρων τελείωσε: θα επιστρέψουν στους νομούς τους χωρίς κόμμα και με άδεια τα χέρια. Σκοτεινό το μέλλον τους.


Στο ερώτημα «και τώρα τι;» υπάρχει απάντηση και βρίσκεται μεταξύ των ψηφοφόρων. Δεν εννοούμε για τη δύναμη της ψήφου αλλά για τη δυνατότητα να κατέλθουν ως υποψήφιοι. Νέα, καθαρά ονόματα μπορούν να στελεχώσουν τα υπάρχοντα κόμματα. Μόνο φρέσκα, αναμάρτητα πρόσωπα μπορούν να αναστήσουν τις αποψιλωμένες κοινοβουλευτικές παρατάξεις. Το πιο ενδιαφέρον και καθόλου ουτοπικό είναι αυτό που θα προκύψει από νέα κόμματα. Έτσι όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, τίποτε δεν είναι απίθανο. Ήρθε η ώρα για το αναπάντεχο.

Πηγή : tovima.gr