Φίλες και Φίλοι, Καλημέρα. Σήμερα είναι Κυριακή και ημέρα Εκλογών.

Φίλες και Φίλοι, Καλημέρα.

Πρώτα από όλα και όλους είναι ο Θεός.
Του οφείλουμε ευχαριστία, δοξολογία, ανακαίνιση και εν τέλει συμμετοχή, κατά την αξία ενός εκάστου, όχι απλά το κατά δύναμη, αλλά κατά μια μικρή προσπάθεια την κάθε φορά. Η Ημέρα Κυριακή, είναι αφιερωμένη στον Θεό και εορτάζουμε και τους αγίους:

• Ο ΟΣΙΟΣ ΘΩΜΑΣ, ο εν Μαλεώ
• Η ΑΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ, η Μεγαλομάρτυς
• Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ Ιερομάρτυρας
• Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ, ο Νέος
• Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΕΡΕΓΡΙΝΟΣ, ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ, ΠΟΜΠΗΙΟΣ, ΗΣΥΧΙΟΣ, ΠΑΠΠΙΑΣ, ΣΑΤΟΡΝΙΝΟΣ και ΓΕΡΜΑΝΟΣ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ

Κυρίες και Κύριοι, σήμερα είναι και ημέρα Εκλογών.

Καλούμαστε όλες και όλοι, όσοι έχουμε το δικαίωμα/καθήκον του εκλέγειν, να είμαστε στην κάλπη.
Καμία ψήφος δεν είναι χαμένη, αρκεί να είναι μέσα στην κάλπη. Πιστεύουμε πως όσες και όσοι δεν πρόκειται να ψηφίσουν είναι επιλήσμονες ενός ιερού καθήκοντος να διαμορφώσουν το μέλλον της Ελλάδας -εδώ σημειώνουμε πως κάποιοι πληρώνονται να μας παρασύρουν στην αποχή, ενώ οι ίδιοι ψηφίζουν το κόμμα που τους πληρώνει.

Παρακαλούμε λοιπόν, ανεξάρτητα από κομματική ή ακόμη καλύτερα, από πολιτική τοποθέτηση, να πάμε όλοι να ψηφίσουμε, ώστε το αποτέλεσμα να μας αντιπροσωπεύει αντικειμενικά. Και ανεξάρτητα αποτελέσματος, να εργαστούμε και να συνεργαστούμε για την Ελλάδα που θα έχει και πάλι, μετά δεκάδες χρόνια, αξιοσύνη στην Ευρώπη και μεγάλη εκτίμηση στον Πλανήτη.

Όλα για την Ελλάδα και την υπηρέτηση της κοινωνικής προόδου. 

Εκλογές: Θεωρούμε πως Υπάρχουν και Έξυπνες Λύσεις.

Στα κόμματα που ψηφίζουμε, μπορούμε να ενδυναμώσουμε τις Εξαιρετικές Υποψηφιότητες Νέων Πολιτευτών.

Είναι ο μοναδικός τρόπος να εκθρονίσουμε τους ανίκανους δημοφιλείς που προβάλλονται από τα τηλεοπτικά κανάλια.

Ελάτε λοιπόν, να Υποστηρίξουμε τους Ικανούς, Τολμηρούς, Καταρτισμένους και Αποτελεσματικούς.

Πάμε Εκλογές?

Εφόσον οι Πολιτικοί δεν ενεργούν βάση καθήκοντος,
αναλαμβάνουν οι Πολίτες την ευθύνη,
Αντικατάστασης Βουλευτικής Ανθρωπογεωγραφίας.

Πάμε Εκλογές?

 

Η Ενημέρωση μας οδηγεί στη γνώση και η γνώση μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια.

Η Ενημέρωση μας οδηγεί στη γνώση
και η γνώση μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια.
Η εχθρότητα μας, απέναντι στους πολιτικούς των φίλων κρατών,
είναι δεδομένη και οφείλεται στην μεθόδευση των Ελληνικών Μ.Μ.Ε.

Μας "κοιμίζουν" ότι δήθεν επιδιώκουν την ταπείνωση μας, ως χώρα και ως λαό.
Αν προσέξουμε τι ακριβώς δηλώνουν για την Ελλάδα οι ξένοι πολιτικοί, θα μπορούσαμε να προλάβουμε την κάθε κρίση.
Η κυβέρνηση, ζητά συνεννόηση για τον εκλογικό νόμο
και δεν υπάρχει καμιά συνεργασία
για την ταχύτερη έξοδο από την κρίση.
Αυτά

Να είστε όλοι σας καλά.

Ioannis Michaelides
3 Ιουλίου 2016  

Σκεφτείτε το πριν ψηφίσετε.

Manolis Petropoulos

Με τα Ευρωπαϊκά ζητήματα που αφορούν την χώρα, ποιος θα ασχοληθεί;
Βουλευτές περιοδεύουν στον νομό που εκλέχτηκαν και κάνουν αγώνα στήριξης επανεκλογής τοπικών "ανεξάρτητων" δημάρχων και υποψηφίων. Άλλωστε, κάποιοι "ανεξάρτητοι" δήμαρχοι δήλωσαν στήριξη στο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της κυβέρνησης δηλώνοντας ταυτοχρόνως πως ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Όταν ένας "ανεξάρτητος" δήμαρχος συμφωνεί με το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της κυβέρνησης, σημαίνει πως συμφωνούσε με τις απολύσεις των δημοτικών αστυνομικών, σημαίνει πως συμφωνούσε με την απόλυση των σχολικών φυλάκων, σημαίνει πως συμφωνεί σε ότι άλλο αποφασίσει η κυβέρνηση, μια "ανεξάρτητη" κυβέρνηση που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε "ανεξάρτητους" δημάρχους, μάλιστα τόσο ανεξάρτητοι, που τείνουν να αντικαταστήσουν τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Όμως, το αίσθημα της ανεξαρτησίας είναι να την έχει κάποιος μέσα του και όχι απλά να δηλώνει ανεξάρτητος.

«Ψήφισα» στο Μπρούκλιν

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης για το protagon.gr


Μία νεαρή μαύρη, εξουσιοδοτημένη εκλογική υπάλληλος, έχει ένα ψηφοδέλτιο στο χέρι κξαι εξηγεί στους ψηφοφόρους τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουν. «Παίρνουμε το ψηφοδέλτιο και μαυρίζουμε τον κύκλο δίπλα στους υποψηφίους που υποστηρίζουμε.» Μόνο που στο ψηφοδέλτιο επίδειξης είναι σημειωμένοι οι υποψήφιοι των Δημοκρατικών. «Φυσικά μπορείτε να επιλέξετε και Ρόμνεϊ», συμπληρώνει. Δεν νομίζω να το κάνει κανείς.

Βρίσκομαι στο κέντρο ψηφοφορίας, στην 48η εκλογική περιφέρεια της Νέας Υόρκης. Μπρούκλιν, λαϊκή γειτονιά. Εγώ, o αστυνομικός και οι Έλληνες που φίλοι που πρόκειται να ψηφίσουν, είμαστε οι μοναδικοί λευκοί μέσα στο γυμναστήριο του τοπικού γυμνασίου. Όλοι οι άλλοι είναι μαύροι και ψηφίζουν Ομπάμα. Και ψηφίζουν με τρόπο που στην Ελλάδα θα μας είχε κάνει να σφαχτούμε. Παίρνουν το ψηφοδέλτιο και ένα μεγάλο φάκελο. Αποσύρονται πίσω από κάτι σαν παραβάν. Ψηφίζουν λες και συμπληρώνουν δελτίο στοιχήματος. Για πρόεδρο, δικαστές, βουλευτές, συνολικά οκτώ ψηφοφορίες. Μέχρι εδώ καλά. Και μετά εμφανίζονται μπροστά στη μηχανή ψηφοφορίας που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σκάνερ. Εκεί ανοίγουν τον φάκελο και τοποθετούν το ψηφοδέλτιο στη σχισμή του μηχανήματος. Εν ανάγκη τους βοηθάει μία κυρία που, φυσικά, βλέπει τι ψηφίζουν. Ουσιαστικά όλοι στην ουρά βλέπουν τι ψηφίζεις. Προφανώς επειδή δεν έχεις λόγο να το κρύψεις. Ένας Αμερικανός δεν μπορεί να διανοηθεί ότι τα φρονήματα μπορούν να σου δημιουργήσουν πρόβλημα. Αν έχεις δηλώσει την κομματική σου προτίμηση εκ των προτέρων, τότε θα τη δεις και σημειωμένη στον εκλογικό κατάλογο. Άλλα ήθη. Είπα σε έναν ψηφοφόρο ότι στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να εγγραφείς στους εκλογικούς καταλόγους και εντυπωσιάστηκε. Στις ΗΠΑ πρέπει να το κάνεις πριν από κάθε αναμέτρηση.

Παρατηρώ τη μεγάλη ουρά. Για την ακρίβεια θεωρείται τεράστια. Και για τη γειτονιά και για τα αμερικανικά δεδομένα. Στη Νέα Υόρκη που είναι πιο Δημοκρατικοί και από τον Ομπάμα θορυβήθηκαν από τις προβλέψεις περί ντέρμπι και έσπευσαν στα εκλογικά κέντρα. Όχι πώς έχει ιδιαίτερη σημασία: είτε ψηφίσουν, είτε δεν ψηφίσουν, η Νέα Υόρκη πάει στον Ομπάμα. Οι Δημοκρατικοί στη Νέα Υόρκη κινητοποιήθηκαν για να στείλουν στις κάλπες τους ψηφοφόρους της Πενσυλβάνιας.

«Ψηφίσαμε» μέσα σε σαράντα λεπτά. Ομπάμα, φυσικά. Έξω από το κέντρο μία μαύρη χόρευε με τη μουσική από τα ηχεία του αυτοκινήτου της. Λίγο πιο κάτω, στο πάρκο, κάτι πιτσιρίκια έπαιζαν μπάσκετ, Ένας τύπος περπατούσε με τα σκυλιά του και κάτι τεράστιοι νεαροί στράβωναν τα καπέλα τους. Αμερική.


Πηγή : protagon.gr

Η αριστερά και το κέντρο

Η ανασυγκρότηση του κέντρου είναι στρατηγική προτεραιότητα
των  συστημικών δυνάμεων

Δεν έχουν περάσει ούτε τριάντα μέρες από την διεξαγωγή των εκλογών της 17ης Ιουνίου και οι διεργασίες για την ανασυγκρότηση του πολιτικού χώρου του κέντρου, μετά την δραματική συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται ότι ξεκίνησαν με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Πρώτον, ο Βαγγ. Βενιζέλος στην εθνική συνδιάσκεψη του κόμματός του ευχήθηκε την κοινή κάθοδο στις επόμενες εκλογές με τη ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους σε μια λογική «Ελιάς».
Δεύτερον, στελέχη του ευρύτερου σοσιαλδημοκρατικού χώρου και ανεξάρτητοι φιλελεύθεροι, όπως ο Γ. Φλωρίδης, ο Αλ. Παπαδόπουλος, ο Τ. Γιαννίτσης, ο Ν. Χριστοδουλάκης, η Κατ. Μπατζελή και πολλοί άλλοι, βρίσκονται σε πυρετώδεις επαφές για τη δημιουργία ενός νέου ευρωπαϊκού εκσυγχρονιστικού ρεύματος.
Τρίτον, η μετωπική σύγκρουση Νέας Δημοκρατίας – ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως καταγράφτηκε κατά την συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης στη Βουλή προδιαγράφει την εδραίωση και πιθανώς την εντατικοποίηση της πόλωσης. Σε μια τέτοιας κατεύθυνσης εξέλιξη, σε συνδυασμό με κάποιο εθνικό ή ακόμη και ευρωπαϊκό «ατύχημα», το σύστημα είναι βέβαιο ότι θα χρειασθεί είτε ένα νέο στιβαρό ανάχωμα προς τα αριστερά, είτε μια εναλλακτική στο χώρο του κέντρου.
Βέβαια, το χώρο του κέντρου θα επιχειρήσει να καταλάβει πρωτίστως ο Αντ. Σαμαράς. Έχοντας από τα δεξιά του τη Χρυσή Αυγή, ακόμη και τους Ανεξάρτητους Έλληνες, μπορεί άνετα να ισχυριστεί ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο κέντρο. Κι αυτό εκφράζεται στην πράξη με την σύμπραξη της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου έγιναν άλλωστε για να μπορέσουν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ να έχουν άλλοθι στη σύμπραξη με τη ΝΔ. Δεν έχει λοιπόν ο κ. Σαμαράς, αν τα πράγματα του πάνε καλά, παρά να καλέσει τους πολιτικούς του συμμάχους να συμπράξουν εκλογικά απέναντι στην κόκκινη απειλή (στις ευρωεκλογές, στις αυτοδιοικητικές εκλογές αρχικά και στις εθνικές εκλογές στη συνέχεια). Σε εσχάτη περίπτωση μπορεί να επαναλάβει την πάγια τακτική της «διεύρυνσης» που εφάρμοσε επιτυχώς ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Φοβίες

Γράφει ο Δημήτρης Μητρόπουλος για τα ΝΕΑ


«ΠΟΙΟΣ φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» ρωτούσε ο Εντουαρντ Αλμπι στο πιο διάσημο θεατρικό του. Το ερώτημα δεν είχε πραγματική σχέση με τη βρετανίδα συγγραφέα. Αποτελούσε ειρωνικό σχόλιο στον αλληλοσπαραγμό ενός ζευγαριού επί σκηνής.
ΚΑΘΩΣ ξημερώνει μια δεύτερη μετεκλογική Δευτέρα σε οκτώ εβδομάδες, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί με ανάλογο τρόπο: «Ποιος φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑ;». Ετσι λέγεται το έργο που βλέπουμε.

ΕΡΩΤΗΜΑ: Βγαίνει η κοινοβουλευτική αριθμητική; Βγαίνει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αθροίζουν πάνω από 160 βουλευτές. Ετερο ερώτημα: Αποτυπώνει το αποτέλεσμα μια κοινωνική πλειοψηφία; ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ - τρεις δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως φιλευρωπαϊκές - αθροίζουν ένα ποσοστό κοντά στο 45%. Από το 1974 η Ελλάδα έχει κυβερνηθεί και με μικρότερο ποσοστό, και μάλιστα από ένα κόμμα. Αρα τρία κόμματα - που αντανακλούν ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό κόμμα - φθάνουν και περισσεύουν.

ΠΑΡ' ΟΛΑ αυτά, ένας μόνο πολιτικός αρχηγός θέλει να κυβερνήσει. Είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Οι άλλοι θέλουν και τον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλοθι ότι και το κόμμα του Τσίπρα δηλώνει πως επιθυμεί την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Ωστόσο είναι προφανές ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Και ότι αυτοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ είναι σε γραμμή ρήξης με τις πολιτικές του Μνημονίου. Εδώ δεν παίζουμε με τις λέξεις. Παίζουμε με τη μοίρα της χώρας. Το ένα τρίτο - αν αθροίσει κανείς και το ΚΚΕ - των ψηφοφόρων είναι διατεθειμένο να πάει τη διαπραγμάτευση με την Ευρώπη στα άκρα, ό,τι συνέπειες και αν έχει αυτό.

Οι νικητές να ξέρουν

Του Γιώργου Καρελιά για το protagon.gr

Στις 17 Ιουνίου θα ψηφίσουμε. Και μετά, αν βγάλουμε κυβέρνηση,  θα χαλαρώσουμε κάπως. Καλοκαίρι έρχεται, θα ζήσουμε λίγο καλύτερα με τις ψευδαισθήσεις μας. Αν μας έχουν απομείνει τέτοιες.

Ωρες ώρες αναρωτιέμαι αν το πραγματικό δίλημμα είναι «ευρώ ή δραχμή» . Μήπως είναι άλλο; Για παράδειγμα, από Σεπτέμβριο η χώρα θα είναι ακόμη εν λειτουργία ή υπο κατάρρευση; Πώς θα είναι οι βασικές δομές της (νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, σχολεία); Ποια χώρα θα αναλάβουν να κυβερνήσουν οι νικητές της μεθεπόμενης Κυριακής;

Όποιο αποτέλεσμα κι αν έχουμε ,  δεν  πρόκειται ν’ αλλάξουμε νόμισμα, τουλάχιστον αμέσως. Εκτός αν συγκυβερνήσουν  ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ και αποφασίσουν να κάνουν  αμέσως πράξη, ύστερα απο 30 και κάτι χρόνια, το παλιό σύνθημα «έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων». Επειδή, όμως, κάτι τέτοιο ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας,  για μερικούς μήνες ακόμη θα έχουμε το ευρώ μας. Όλα τα άλλα όμως;

Αυτό που κρύβουν τα δυο επικρατέστερα να κυβερνήσουν κόμματα είναι ότι η Ελλάδα του φθινοπώρου θα είναι μια χώρα μη κυβερνήσιμη. ‘Οποιο κι αν νικήσει, θα βρεθεί μπροστά σε πολλαπλά αδιέξοδα.

Το μεγαλύτερο ασφαλιστικό ταμείο , το ΙΚΑ,  έχει ήδη απορροφήσει σχεδόν όλη την κρατική επιχορήγηση για το 2012. Αν ο κρατικός προϋπολογισμός δεν βρεί να κόψει από αλλού και να το ενισχύσει, μπορεί να μην καταβάλει συντάξεις σε μερικούς μήνες. Οσοι πριν από δέκα χρόνια αντιστάθηκαν στον στοιχειώδη εξορθολογισμό του ασφαλιστικού συστήματος, τώρα παρακολουθούν την κατάρρευσή του.

Μήπως αυτά είναι κινδυνολογία; Αστειότητες. Πραγματικός κίνδυνος είναι.  Κι αυτό που γίνεται με τα φάρμακα τι είναι;  Το αποτέλεσμα του «λεφτά δεν υπάρχουν». Τα ταμεία δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν εταιρείες και φαρμακοποιούς και την πληρώνουν οι ασφαλισμένοι, πρωτίστως οι φτωχότεροι. Οσοι αντιστάθηκαν στις κατά καιρούς απόπειρες περιορισμού της φαρμακευτικής δαπάνης, αυτούς πήραν στο λαιμό τους. Υπουργοί, εταιρείες ,γιατροί, φαρμακοποιοί, πήραν μέρος στο όργιο της κρατικής σπατάλης, που σήμερα οδηγεί στο αδιέξοδο.

Πώς θα τα τιθασσεύσει αυτά  η κυβέρνηση του μετώπου της Δεξιάς υπο τον κ. Σαμαρά, που δεν λέει στο εκλογικό σώμα ότι θα απαιτηθούν κι άλλες θυσίες; Όχι μόνο δεν το λέει, αλλά δίνει και υποσχέσεις, που αντικειμενικά δεν θα μπορέσει να τηρήσει. Αυτή η κυβέρνηση θα είναι από την αρχή αμφισβητούμενη και θα παραπαίει.

Αλλά και μια κυβέρνηση της Αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα κινδυνεύσει με γρήγορη απομυθοποίηση. Διότι δεν θα μπορέσει να ικανοποιήσει τις προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί  σε μεγάλα τμήματα των ψηφοφόρων. Είναι άλλο η προεκλογική ρητορεία και άλλο η μετεκλογική πραγματικότητα. Η προσγείωση μπορεί να είναι πολύ απότομη.

Να, λοιπόν, που αυτή η πραγματικότητα μπορεί να αποδειχθεί χειρότερη και από το προβαλλόμενο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή». Υπαρκτό είναι κι αυτό, αλλά η απειλή μεσοπρόθεσμη. Η κατάρρευση, όμως, βασικών κρατικών  δομών μπορεί να είναι άμεση. Πριν μας διώξουν από το ευρώ, δηλαδή, μπορεί να κλείσουν νοσοκομεία. Ή να μην καταβληθούν συντάξεις.’ Η να αρχίσουν τα μπλακ αουτ (και η ΔΕΗ είναι υπο κατάρρευση).

Οσοι έχουν πιθανότητες εκλογικής νίκης και σκοπεύουν να κυβερνήσουν ας τα έχουν υπόψη τους. Διότι μπορεί να τους πέσουν απότομα κατακέφαλα. Αφού προηγουμένως θα έχουν πέσει στα δικά μας κεφάλια.

Πηγή : protagon.gr

Ούτε για debate

Τυπικά κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το debate δεν θα γίνει «για τα μάτια της Έλλης». Η Νέα Δημοκρατία φέρεται να αντέδρασε στην προτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ προς τη συγκεκριμένη δημοσιογράφο, πλην του Νίκου Χατζηνικολάου. Όμως η αλήθεια βρίσκεται στην αναθεώρηση επικοινωνιακής τακτικής από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας. Ήδη από το πρωί της Τρίτης κύκλοι της Συγγρού άρχισαν να διοχετεύουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες στη Νέα Δημοκρατία γίνονται δεύτερες σκέψεις για τη χρησιμότητα ενός debate, ασχέτως και αν ήταν ο εκπρόσωπος της εκείνος που πρώτος έριξε το θέμα στο τραπέζι.

Πέρα από το «δραματικό» ή δραματοποιημένο κομμάτι της υπόθεσης, το ναυάγιο του debate επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την ανεπάρκεια της χώρας σε θέματα που άλλες, δυτικές δημοκρατίες, δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να συζητήσουν. Στην Ελλάδα τα debate καθορίζονται και γίνονται (αν γίνονται) ανάλογα με τους πολιτικούς συσχετισμούς, τα δυνατά ή τα αδύνατα σημεία των αρχηγών, την ατζέντα που εξυπηρετεί το κάθε κόμμα. Δεν υπάρχει ένα σαφές πλαίσιο πολιτικής δεοντολογίας εντός του οποίου να κινείται η επικοινωνία, αλλά και το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Και φαίνεται ότι θα αργήσουμε πολύ να αποκτήσουμε ακόμα και αυτά, τα στοιχειώδη.

Για τον Β' γύρο

Γράφει ο Τάσος Τέλλογλου για το protagon.gr

Το δημόσιο χρέος της χώρας είναι ταξικό χρέος. Είναι οι φόροι που δεν πλήρωσαν οι πλούσιοι. Με διαρκείς απαλλαγές και ελαφρύνσεις για τα μεγάλα εισοδήματα και τα κέρδη του κεφαλαίου, ανοχή της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής, μίζες της διαπλοκής, υπερβάσεις στα δημόσια έργα και λεηλασία των Δημόσιων Ταμείων, υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες και φαραωνικές διοργανώσεις σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες δημιουργήθηκαν τεράστιες περιουσίες, εξαγοράστηκαν δημόσιες επιχειρήσεις και συσσωρεύτηκε ένα δημόσιο χρέος που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί.

Το δημόσιο χρέος λοιπόν δεν προκλήθηκε από την έλλειψη μεταρρύθμισης του συστήματος των συντάξεων –πάνω από 140 δις επιβάρυνε το δημόσιο χρέος τα τελευταία 10 χρόνια  –και από τους εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες του ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που διορίσθηκαν στο κράτος τα τελευταία 20 χρόνια αλλά από σκάνδαλα, φοροδιαφυγή και φοροκλοπή, νούμερα δεν υπάρχουν, μην τα ψάχνετε. Το απόσπασμα της πρώτης παραγράφου είναι από το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Εγκλημα και τιμωρία!

Γράφει ο Νίκος Χατζηνικολάου για τη real.gr



ΕΙΝΑΙ πλέον κοινό μυστικό ότι τα ποσοστά που θα καταγράψουν σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση τα δύο πάλαι ποτέ μεγάλα κόμματα, που κυβέρνησαν διαδοχικά τη χώρα από το 1974 μέχρι σήμερα, θα είναι «κουρεμένα» και μάλιστα με την... ψιλή! ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μαζί, ακόμη και στις πιο αισιόδοξες για τον δικομματισμό εκτιμήσεις και προβλέψεις, μετά βίας συγκεντρώνουν τη δύναμη που μέχρι πριν από τρία χρόνια είχε μόνο του το πρώτο κόμμα... Μιλούμε για ένα βαθύ «κούρεμα» της τάξεως του 40%-50%! Η ελληνική κοινωνία χρεώνει στις δύο αυτές παρατάξεις, σε διαφορετικό βαθμό είναι η αλήθεια, αλλά πάντως χωρίς εξαιρέσεις, μεγάλες ευθύνες για το σημερινό κατάντημα της χώρας. Και με την ψήφο της 6ης Μαΐου θα τους στείλει τον... λογαριασμό! Εγκλημα και τιμωρία!

Το δίλημμα των εκλογών

Αρθρογραφία "ΕΘΝΟΣ"

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής είναι η κρισιμότερη της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και είναι αναμφισβήτητο ότι από την έκβασή της θα κριθεί το μέλλον του τόπου για τις επόμενες δεκαετίες. Εκείνο που μένει ν' αποδειχθεί είναι αν το εκλογικό σώμα συνειδητοποιεί τα διακυβεύματα αυτά και αν θ' ανταποκριθεί στις ευθύνες που αυτονόητα του δημιουργούν.

Δεν αρκεί να διακηρύσσει η πλειονότητα της κοινής γνώμης την προσήλωσή της στο ευρώ και στο ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας. Τέτοιου είδους διαβεβαιώσεις έχουν αξία μόνο στην περίπτωση που συνοδεύονται και από την ανάλογη εκλογική συμπεριφορά. Και τέτοια συμπεριφορά οφείλει να επιδείξει την Κυριακή το εκλογικό σώμα. Διαφορετικά οι διαβεβαιώσεις αυτοακυρώνονται και το μόνο που κάνουν είναι ν' αποδεικνύουν την ανικανότητα των ψηφοφόρων να στηρίξουν τις ίδιες τις επιλογές τους.

Ψήφος ή τζόγος;

Γράφει ο Στέλιος Σοφιανός για το "ΒΗΜΑ"

Κοντοζυγώνει Κυριακή και ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος εξακολουθεί να αναρωτιέται –και να ρωτάει: «τι να ψηφίσω;». Όχι «τι θα ψηφίσεις;», αλλά τι προτείνεις να ψηφίσουν εκείνοι. Και περιμένουν την απάντηση λες και θα τους πεις τους αριθμούς του ΛΟΤΤΟ. Πριν από την κλήρωση.

Το πρόβλημα –εφόσον βεβαίως έχεις απάντηση- είναι ότι μάλλον πιο εύκολα μπορείς να σκεφτείς έξι αριθμούς που έχουν μια πιθανότητα (στο εκατομμύριο) να βγουν, παρά να πετύχεις ένα κόμμα ή ένα πρόσωπο που δεν θα  συναντήσει την ένσταση εκείνου που -παρ΄ όλα αυτά- προσμένει μια απάντηση. Είτε διότι «είναι μια από τα ίδια και να μου κοπεί το χέρι αν τους ξαναψηφίσω», είτε επειδή «σιγά μην αυτός μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα». Δεν το (τους) πιάνεις με τίποτα…

Στις 6 Μαΐου οι Ελληνες θα ξαφνιάσουν τον κόσμο, είναι βέβαιο!..

Γράφει ο Χρήστος Πασαλάρης για το real.gr


ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ εξηντάρηδες, μαζί τους και ο Αντώνης Σαμαράς (που κλείνει τα 61 του στις 23 Μαΐου - ως πρωθυπουργός, όπως ελπίζει), θυμούνται ότι σαν σήμερα, πριν από 45 χρόνια, η Ελλάδα σφάδαζε κάτω από τις ερπύστριες των τανκς. Η «επανάσταση» των συνταγματαρχών είχε επικρατήσει στις 21 Απριλίου του 1967, χωρίς την παραμικρή αντίσταση...

...ΓΙΑ ΝΑ εκπνεύσει αδόξως μετά επταετία, στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού όμως είχε εκτελέσει όλες τις «ντιρεκτίβες» των ξένων αφεντικών της... Και με τους πρωτεργάτες της να έχουν πεθάνει στιγματισμένοι, αλλά και πάμπτωχοι οι περισσότεροι. Οπως ο μόνος επιζών σήμερα Στυλιανός Παττακός που δέχεται τη βοήθεια του γειτονικού του φούρναρη σε ψωμί και όπως οι χήρες του Παπαδόπουλου και του Ζωιτάκη, πάμπτωχες επίσης, που... «συνταξιοδοτούνται» διακριτικά από γνωστό επιχειρηματία, άκρως δημοκρατικών φρονημάτων...

Γιατί δεν γίνονται οι εκλογές στα ΑΕΙ

Άρθρο του Γιώργου Μαυρωτά για το protagon.gr

Θα έχετε παρακολουθήσει εδώ και καιρό το σκετς που παίζεται σχετικά με τις εκλογές των  ιδρυματικών συμβουλίων στα διάφορα πανεπιστήμια και τις (προαναγγελθείσες) ματαιώσεις τους. Τα ιδρυματικά συμβούλια είναι με τον νέο νόμο 4009/2011 τα κέντρα διοίκησης των ΑΕΙ και αποτελούνται από μέλη του Διδακτικού και Επιστημονικού Προσωπικού (ΔΕΠ) κατά πλειοψηφία, έναν εκπρόσωπο των φοιτητών και από εξωτερικά μέλη (που τους επιλέγουν τα προαναφερθέντα εσωτερικά μέλη). Οι εκλογές που ματαιώνονται λόγω της δυναμικής παρέμβασης μελών ΔΕΠ, φοιτητών κλπ, είναι αυτές που αφορούν στην εκλογή των μελών ΔΕΠ που θα συμμετέχουν στα ιδρυματικά συμβούλια. Η επιχειρηματολογία αυτών που εμποδίζουν τις εκλογές είναι ότι θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μην εφαρμοστεί ο νόμος 4009 και ότι επίσης η πλειοψηφία της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι με το μέρος τους (;). Σε ότι αφορά τα αίτια, υπάρχει ένα σύνολο μελών ΔΕΠ που αντιδρά λόγω ιδεολογικών απόψεων (ιδιωτικοποίηση, παγκοσμιοποίηση, Πανεπιστήμιο της αγοράς κλπ) και άλλο ένα σύνολο που αντιδρά επειδή μοιραία σε κάθε αλλαγή υπάρχει ένα πρόσκαιρο «ξεβόλεμα» (το κοινό υποσύνολο των δύο αυτών συνόλων δεν είναι απαραίτητα το κενό σύνολο).